Grootste update tot nu toe!

Er is veel veranderd in mijn leven sinds de laatste update. In de laatste update vertelde ik dat we in Oktober de 1e ronde hadden qua zwanger worden. En nu bijna 4 maanden later ben ik zwanger. Wat kan er toch veel veranderen in een jaar tijd. 1 jaar geleden kende ik de vader nog niet eens. Even in het kort wat er is gebeurd allemaal.

1e poging:
De 1e poging was heel ongemakkelijk, want hoe gingen we het precies doen, wat zouden we ervan vinden en hoe zou de afloop zijn? Al die maanden van ovulatie testen gebruiken bleken wel een beetje te helpen, maar ik vertrouwde mijn eigen lichaam niet meer en daardoor was de 1e inseminatie één dag te vroeg. Ik dacht een licht streepje te zien, maar achteraf was dit helemaal geen licht streepje, dat lichte streepje kwam pas een dag later. Maar goed die 1e x wisten we dat nog niet. God wat ging het ongemakkelijk! Maar na een half uur gelukt en toen zijn we gezellig samen gaan uit eten, om te vieren dat het de 1e inseminatie was. Daarna nog 2 inseminatie pogingen gedaan (in de 1e ronde) en daarna begon het afschuwelijke wachten. Die 1e ronde voelde ik van alles, pff wat kan een lichaam je voor de gek houden! Ik was snel misselijk, rook een bloedgeur en nog veel meer. Aan het einde vd cyclus, dat mijn nod (niet ongesteldheids dag) eraan kwam voelde ik heel veel symptomen die ook mijn ongesteldheid aankondigde, maar ik negeerde het allemaal. Test gedaan op dag 12 omdat ik niet meer kon wachten, maar die was zo ontzettend wit. En die dag daarna daalde mijn temperatuur, toen wist ik al genoeg ik zou ongesteld worden. Ik heb 2 dagen zitten sippen, maar daarna weer vooruit gekeken. Op naar de volgende keer! En ik mocht bijna 1 week later alweer beginnen met de testen.

2e poging:
De 2e poging ging ik al veel rustiger in. De testen gingen iets beter. Ook was het allang niet meer ongemakkelijk. We deden allebei ons ding en daarna kwam het wachten weer. Deze keer was ik veel rustiger. Ik had geen enkele symptoom. Niet van een ongesteldheid, maar ook niet van een zwangerschap. Op 29 november zou ik mijn nod hebben. Een paar dagen van te voren begon ik een paar dingen op te merken. Ik had ineens hele erge pijn in mijn onderrug (ik heb altijd pijn in mijn rug, maar niet specifiek op die plek) en ik had ineens overal jeuk. Ergens voelde/hoopte ik al dat het goed zat. Mijn temperatuur zou 27 november omlaag moeten gaan als ik de 29ste ongesteld zou moeten worden. Dus die ochtend deed ik de thermometer in mijn mond en toen hij piepte en ik zag staan 37.2 (ong) graden zag staan wist ik het: Ik ging een test doen! Dus test gedaan en na de tijd van wachten zag ik 2 streepjes staan. Ik was vol ongeloof. Foto van gemaakt en naar een paar meiden gestuurd en ook zij zagen allemaal 2 streepjes staan. Zo ontzettend onwerkelijk. Die middag heb ik nog een test gedaan en vrijwel meteen verscheen er een streepje. Ik heb daarna nog 3 normale testen gedaan en één digitale test van CB en toen daar zwanger 2-3 op kwam te staan geloofde ik het pas echt. ZWANGER!!!!

De tijd daarna:
Vanaf ongeveer week 6 ben ik misselijk. Elke dag misselijk. Sommige dagen zijn erger dan de anderen. Sommige dagen kan ik helemaal niets, ben ik verlamd door de misselijkheid. En sommige dagen is de misselijkheid vol te houden. Kerst is niet leuk geweest. Ik heb er niet van genoten, maar 29 december daar leefden we allebei naar toe, want dat was de dag van de echo. Jeetje wat was ik zenuwachtig. Het voelde wel heel erg goed allemaal en ik had er vertrouwen in, maar toch wordt het allemaal nog echter als je dan gewoon zo'n klein kindje ziet. Het was nog geen 2 cm, maar er knipperde gewoon al een hartje. Ik dacht: Wow het is gewoon echt zo, wat ontzettend cool. Ook de as papa vond het helemaal geweldig. Vorige week hebben we de termijnecho gehad en de uitgerekende datum, de dag dat ons wondertje geboren wordt is 5 augustus. Er breekt nu dus een totaal andere tijd aan. Een heerlijke tijd! Nog meer echo's, te weten komen of we een meisje of een jongetje krijgen. Ik ben zo benieuwd!!

1e stappen verder is een lijst maken met wat ik allemaal moet gaan aanschaffen. Veel! En kijken hoe ik mijn huis het beste kan gaan inrichten zodat het allemaal past in huis. Dat wordt nog een hele uitdaging in mijn kleine huisje. Volgend jaar rond deze tijd ben ik al langere tijd mamma, dan zit ik hier niet meer alleen met de katten, maar met een kleintje erbij ♥ Ben ook zo benieuwd hoe de katten gaan reageren!! Tot die tijd geniet ik van alles wat nog komen gaat. Ik probeer toch elke dag een momentje te vinden om erbij stil te staan dat ik zwanger ben en dat er een kindje in me groeit.

Ik kijk er naar uit!!

Insomnia momentje

En ja hoor daar is ie weer t insomnia momentje. Ditmaal op een zaterdag dus niet zo heel erg, maar toch wel weer vervelend.

Vandaag hele leuke middag gehad met meiden die al zwanger/mamma zijn en t was zo gezellig. Ik merk hoe fijn en hoeveel behoefte ik heb om t over mijn kinderwens te hebben met mamma's/mamma's in spe die verder niet in hetzelfde schuitje zitten maar het op de 'normale'  manier doen. Een jaar geleden was ik hier nog niet aan toe geweest en had ik de zwangere buiken niet leuk gevonden. Nu vind ik t heerlijk. En ben ik alleen maar blij!

Er komen zulke spannende momenten aan vanaf nu. Het goed interpreteren van de testen, vervolgens J. appen dat ie langs moet komen om dat vervolgens 2 en 3 dagen later weer te doen. De 1e x insemineren. Het vreemde idee dat ik daarbij heb, maar tegelijkertijd ook zo mooi, want hier heb ik zo naar verlangd. Dan 2 weken lang in spanning zitten(maar veel plannen die 1e x ;-)  ) en dan of ongesteld worden en weten oké we gaan door naar de 2e ronde(en t baal moment die daarbij hoort)  of niet ongesteld worden een test doen en wel of niet zwanger zijn (bij niet zwanger weer de 2e ronde en baalmoment).

Ik kan niet wachten om te beginnen! Alleen 1 probleem al die spuiten die ik had heel wat berichten geleden, die heb ik niet meer en met mijn blonde hoofd heb ik maar 4 spuitjes gekocht. Ik dacht genoeg voor 4 rondes, maar dat klopt natuurlijk niet. Ach ik zeg: 'That's me :-)'

Het is zover!!

Tijd voor een nieuwe update dacht ik maar, ondertussen zijn we namelijk alweer bijna 3 maanden verder, dus het wordt wel eens tijd.

Ik ben ondertussen weer heel wat stappen verder vergeleken met een paar maanden geleden. Ik heb de moeder en zus (+ aanhang) ontmoet van J. En hij heeft op zijn beurt een paar weken geleden mijn moeder + stiefvader ontmoet. Mijn vader zit nog in de planning ;) De vriend van zijn moeder gaf zo’n lieve opmerking, hij had het tegenover J. over ‘zijn meissie’. Daar smelt mijn hart nou van :-) En mijn moeder zei over J: ‘Hij is eigenlijk de ideale schoonzoon’. Dat zit dus wel goed.

Maand geleden oid, had ik een afspraak met een paar meiden die in hetzelfde schuitje zitten als ik en één van de meiden stelde de volgende vraag: ‘Heb je al minpuntjes ontdekt aan hem?’ Ik: ‘Nee die heb ik nog helemaal niet ontdekt’ Waarop zij, een beetje verontwaardigd zei: ‘Maar je weet toch dat elk mens minpuntjes heeft!!!!’. Ja duh natuurlijk weet ik dat, maar ik heb ze gewoon nog niet ontdekt en weet ook niet of ik ze nog ga ontdekken. Nu ben ik sowieso niet zo moeilijk, maar het is toch ook niet zo dat je minpuntjes MOET/GAAT ontdekken? Ik ben tot de conclusie gekomen dat ze gewoon jaloers is dat het zo goed gaat tussen mij en J. en dat we ook al ver zijn in een paar maanden tijd.

We hebben ook een periode afgesproken om te beginnen met de 1e ronde, erg spannend allemaal en het zorgt/zorgde voor veel extra leuke gedachten in mijn hoofd. De periode zet ik maar niet zo op dit blog neer.

Het gaat allemaal zo snel, dat mijn hoofd overliep met allerlei dingen die ik moet gaan veranderen, moet gaan kopen enz enz. Ik heb dus maar al gekeken of alles wat ik nodig heb qua meubels past in mijn slaapkamer en dat past, mits ik uitga van een 1persoonsbed. Dus dag comfortabele 2 persoonsbed en hallo klein 1 persoonsbedje, maar goed ik weet waar ik het voor doe he! En natuurlijk ga ik dat pas regelen als ik daadwerkelijk zwanger ben.

Er komen dus in ieder geval spannende tijden aan. Niet ongesteld willen worden, teleurstellingen verwerken als dat wel het geval is en natuurlijk ontiegelijk blij zijn als ik wel zwanger ben. Ik denk dat ik dan een heel hoog gat in de lucht ga springen. Wel ben ik van plan, ik herhaal van plan, om het niet meteen aan iedereen te vertellen. Natuurlijk is J. de eerste en daarna mijn 2 allerliefste vriendinnen. Ik denk dat ik mijn ouders er pas van vertel als ik een hartje heb gehoord. En dan pas de rest vd wereld als ik er 12 weken voorbij zijn.

Ik heb heel veel zin in de komende tijd en zal heel erg blij zijn als het oktober is!

Wel of niet PGD, that's the question

In mijn vorige blog zat ik nog lekker te verkondigen dat ik helemaal omgeslagen was en wel voor embryoselectie wilde gaan, maar ondertussen weet ik het gewoon niet meer. 8 mei was het informatieve gesprek voor de PGD.

Heel veel informatie gehad en nu moeten we dus gaan beslissen of we hier wel of niet voor gaan.

Aan de PGD zit eigenlijk maar één voordeel, dat is natuurlijk wel meteen een groot voordeel, namelijk dat het kindje de ziekte NIET heeft. Maar een ander voordeel kan ik gewoon niet bedenken. Hoe goed ik ook nadenk. Ik kan alleen maar nadelen bedenken misschien komt dat, omdat ik diep in mijn hart al weet wat ik wil.

Een paar weken terug had ik een MRI onderzoek, dat betekent eigenlijk dat je een half uur (in dit geval) stil ligt en dus goed kan nadenken. Eerst lekker aan het fantaseren (dat kan ik goed en ik houd er van J ) en toen ging ik nadenken over PGD. Diep in mijn hart zou ik eigenlijk gewoon heel graag volgend jaar (ik weet het niet reëel) al zwanger willen zijn. Volgend jaar op FB en waar dan ook neerzetten dat ik zwanger ben en dat we een kindje krijgen. Dan maar het risico op een kindje met mijn ziekte. Tegelijk voelt dit heel egoïstisch, maar om maar met de woorden van iemand te spreken: ‘Als je een beslissing neemt uit het diepste van je hart is het nooit fout’.

Maar tegelijkertijd stel we gaan wel voor PGD dan heb je de garantie dat je kind de ziekte niet heeft, maar dit geld natuurlijk alleen maar voor NF1. Er is alsnog kans dat je kind elke andere denkbare ziekte heeft. Hetzelfde dus wat ‘gezonde’ mensen hebben.

Ik weet niet zeker wat J. hier allemaal van vindt. Ik heb wel het gevoel dat we beide redelijk op één lijn hierover staan en dat hij dus ook weer meer neigt naar geen PGD. Ik heb hem ook eerlijk verteld dat ik al zo graag volgend jaar zwanger zou willen zijn, omdat de wens zo ontzettend sterk en aanwezig is.

Bij een volgende date, toch maar eens bespreken dat het wel slim is om een datum af te spreken om in ieder geval echt JA tegen elkaar te zeggen (in mijn hoofd hebben we dat al gedaan) maar ook om te beslissen of we wel of niet voor PGD gaan. Anders kan ik er wel over door blijven gaan. En maar wikken en wegen.

Als we er niet voor gaan komen er meteen weer nieuwe vragen naar boven hoor:

* Wel of geen vlokkentest tijdens zwangerschap

* Wanneer beginnen met insemineren

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Vragen blijven er dus altijd wel bestaan.

Over hem en mij en hoe het gaat. Het gaat echt super goed, ik voel me zo op mijn gemak bij hem en heb het gevoel alsof ik hem al jaren ken. Ik voel me geweldig door alles wat er nu gebeurd. Een jaar geleden had ik gehoopt dat ik al zover zou zijn, maar ik geloofde er na een paar niet zulke leuke dates eind vorig jaar niet zoveel meer in. Toch erg fijn dat ik naar de speeddate besloot te gaan, want tot 3 weken ervoor dacht ik erover na om het af te zeggen en dan had ik gewoon deze hele leuke man gemist!

We hebben dezelfde humor/interesses/ideeën/normen/waarden enz. En het is zo fijn om over de toekomst te praten/fantaseren. De klik was er vanaf het allereerste moment en is alleen nog maar verder gegroeid.

We zien wel wat de toekomst brengt!

Betekenissen afkortingen:

PGD: pre-implantie genetische diagnostiek

MRI:

magnetic resonance imaging, beeldvorming met magnetische resonantie.

NF1: Neuro fibromatose type 1

　

　

  

 

 

 

De ware?

Het lijkt erop dat ik die ene leuke homo heb gevonden die helemaal voor mij gaat, ondanks de 2 erfelijke ziektes die ik heb. Ik vind het allemaal nog heel onwerkelijk aanvoelen, maar tegelijkertijd voelt het ook zo ontzettend goed en fijn.
Kort wat over hem. Hij heet J. is 38 jaar en werkt net als ik ook voor de overheid (dat schept een band). Zijn ouders zijn gescheiden (net als mijn ouders).Hij heeft een broer en zus en is al oom van 3 neefjes en 1 nichtje. Hij heeft net als ik een zeer sterke kinderwens en een wat minder aanwezige relatie wens ;). Hij is heel erg leuk en ziet er ook nog eens heel erg leuk uit!

Onze 1e date was al zeer geslaagd, hele dag heel veel gepraat over van alles en nog wat. Natuurlijk ook meteen verteld over mijn ziekte en hij zei: ‘Ik zou je nooit afwijzen om je ziekte’. Iets wat de andere dates nog niet hadden gezegd. Dus dat was voor mij al heel erg positief. Meteen afgesproken voor de 2e date. Ik wist dat hij in de tussentijd nog een date zou hebben met een andere vrouw, die hij ook had ontmoet op de speeddate (maar zij stond op nr. 3 en ik op nr.1). Dus daar werd ik nog onzeker van. Hij vertelde tijdens de 2e date dat hij zich schuldig voelde tegenover mij (lief!), maar gelukkig vond hij mij veel leuker dan haar. (Yes zie je wel ik ben gewoon hartstikke leuk!) We hebben het ook al heel leuk over namen gehad. Dus ik heb hem mijn voornamen verteld die ik al heb bedacht voor een meisje en jongen. Hij heeft aangegeven dat hij graag 2 voornamen zou willen geven, omdat dat een soort van traditie is in zijn familie. Was leuk om over te fantaseren in ieder geval.

Ik zie hem aanstaande zondag weer, dan ga ik naar hem toe (de afgelopen keer was hij bij mij). Zien hoe hij woont en verder beetje winkelen en we zien wel wat de dag ons brengt.
8 mei heb ik een informatief gesprek bij PGD in het UMCG en naast dat A. meegaat, gaat J. ook mee. Hij stelde het voor en ik vind het zelf een goed, positief teken dat hij mee wilt en ook erg fijn.
Een jaar geleden dacht ik nog: ‘Embryoselectie? Nee, dat ga ik niet doen!’, was daar vrij stellig in, maar ondertussen ben ik helemaal omgeslagen naar de andere kant. Ik kan het gewoon niet over mijn hart verkrijgen om het mijn kind (en later als volwassenen) aan te doen dat hij/zij mijn ziekte kan krijgen. Ik heb er dan wel geen last van, maar helaas is dat geen garantie. Het kan namelijk ook wel erg uitpakken en dat vind ik een naar idee. Vooral omdat het echt een bewuste keuze is, vind ik dat ik hier ook bewust over moet nadenken. In ieder geval is het dan ook wel handig als de vader meegaat naar het informatieve gesprek. Wie weet wat er daarna gaat gebeuren!
In de planning is verder nog dat ik zijn familie/vrienden ga ontmoeten en hij mijn familie/vrienden, want het klikt dan wel geweldig tussen ons. De klik met in ieder geval de aanstaande opa’s/oma’s moet natuurlijk ook aanwezig zijn. Al denk ik dat het geen probleem zal zijn. Gewoon een gevoel dat ik heb. De 1e die J. gaat ontmoeten van mijn familie is dus A. Spannend!

Een jaar later...

Het is alweer 1 jaar geleden dat ik het artikel in de Spits zag die ervoor heeft gezorgd dat ik nu ben waar ik ben. Het artikel dat ging over de 1e speeddate van Meer dan Gewenst. Ondertussen ben ik naar de 2e en 3e speeddate geweest, wie had dat ooit gedacht?

Als je iets meer dan 1 jaar ;-) geleden tegen mij had gezegd dat ik nu niet meer zou daten met hetero mannen, dat ik nu daadwerkelijk bezig ben met mijn kinderwens en dat ik zelfs naar een andere stad zou willen verhuizen had ik je voor gek verklaard. Gek toch hoeveel er in 1 jaar tijd kan veranderen.

Mijn leven voelt zo anders aan sinds ik de beslissing heb genomen en ik hoor het ook gewoon om mij heen. Ik ben veranderd, ben rustiger, vrolijker, relaxter geworden. Opmerkingen om mij op de kast te krijgen raken mij niet meer. Oke ik kom nog wel op die kast terecht, maar ik spring er ook eigenlijk meteen weer vanaf. Het doet mij niets meer. Sorry lieve collega's ;-)

In dit jaar heb ik zoveel gedaan! Ik ben naar een wensouderbijeenkomst geweest, ik heb heel veel lieve meiden leren kennen, die allemaal dezelfde wens hebben als ik. Ik ben op de radio geweest, ik heb in het COC magazine van Z. gestaan. Ik heb 2 speeddates en 5 dates gehad met bijna allemaal homo's. Ik heb helaas ook 2 teleurstellingen te verwerken gehad, wat moeilijk is en gewoon kut en ontzettend verdrietig, maar waar ik uiteindelijk ook weer van leer. Zo weet ik nu dat ik toch liever ga voor een single homo dan voor een stel bv!
Het belangrijkste van alles is eigenlijk wel dat ik tot het besef ben gekomen dat ik hele lieve mensen om mij heen heb. Mijn familie ten eerste, daarna mijn 2 allerliefste vriendinnen, maar ook hele lieve collega's en alle andere mensen die ik verder ken(waaronder mijn mede penny meisjes :P ). Ik heb gewoon geen enkele negatieve reacties gehad, iedereen is alleen maar hartstikke blij voor MIJ! Hoe mooi is dat!

Ik hoop dat het  komende jaar mij nog meer gaat brengen. In ieder geval die hele leuke homo die helemaal voor mij gaat, ondanks alles wat ik mankeer (de ziekte van Bechterew en neurofibromatose) en dat we dan samen de 1e stappen kunnen zetten naar een gezamenlijke, gedeelde toekomst. Dat lijkt mij toch het allermooiste. En ik ben reëel hoor en hou ergens ver weg in mijn achterhoofd er rekening mee dat het niet allemaal lukt zoals ik het wil, maar dat is voor nu nog niet aan de orde. Voor nu hou ik hoop. Hoop doet leven zegt men en dat klopt in dit geval helemaal.

Het moment...

Het moment voor mij om het met iedereen te delen die nog niet af wist van mijn stappen om mijn kinderwens uit te laten komen. Ik moet zeggen dat ik dit best wel een eng moment vind, maar bovenal fijn dat als ik dit bespreek op bv t werk ik niet meer hoef te fluisteren, zodat mijn andere collega's vooral niet te weten komen waar ik het over heb, of dat ik op FB het niet alleen heb over het feit dat ik weer naar Amsterdam ga/zenuwachtig ben, maar dat ik erheen ga/zenuwachtig ben omdat ik een date heb met mannen of een speeddate of gewoon een gezellige meeting met te lieve meiden die ik vorig jaar allemaal heb leren kennen of een coachgesprek met een geweldige vrouw die ons hier allemaal zo goed in steunt (Sara Coster).

Ik heb vorig jaar een interview gehad met iemand van het COC Magazine Z., zodat het hier ook allemaal bekend gaat worden, want in Amsterdam lopen de mensen toch wel voor wat betreft deze mogelijkheid. En dat interview staat as we speak bij iedereen die er lid van is op de deurmat is beland en die volgens mij ook online te lezen is. Maar omdat ik daar niet zeker van was heb ik om een digitale versie van het interview gevraagd, zodat ik die kan delen op mijn blog en op mijn FB.

En waar heb ik het over voor de mensen die het nog niet weten? Ik wil een co-ouderschap aangaan met een geweldige homo of een homostel! Meer hierover allemaal te lezen op mijn blog!

En hier is dan de link: Het interview