Het is alweer 1 jaar geleden dat ik het artikel in de Spits zag die ervoor heeft gezorgd dat ik nu ben waar ik ben. Het artikel dat ging over de 1e speeddate van Meer dan Gewenst. Ondertussen ben ik naar de 2e en 3e speeddate geweest, wie had dat ooit gedacht?
Als je iets meer dan 1 jaar ;-) geleden tegen mij had gezegd dat ik nu niet meer zou daten met hetero mannen, dat ik nu daadwerkelijk bezig ben met mijn kinderwens en dat ik zelfs naar een andere stad zou willen verhuizen had ik je voor gek verklaard. Gek toch hoeveel er in 1 jaar tijd kan veranderen.
Mijn leven voelt zo anders aan sinds ik de beslissing heb genomen en ik hoor het ook gewoon om mij heen. Ik ben veranderd, ben rustiger, vrolijker, relaxter geworden. Opmerkingen om mij op de kast te krijgen raken mij niet meer. Oke ik kom nog wel op die kast terecht, maar ik spring er ook eigenlijk meteen weer vanaf. Het doet mij niets meer. Sorry lieve collega's ;-)
In dit jaar heb ik zoveel gedaan! Ik ben naar een wensouderbijeenkomst geweest, ik heb heel veel lieve meiden leren kennen, die allemaal dezelfde wens hebben als ik. Ik ben op de radio geweest, ik heb in het COC magazine van Z. gestaan. Ik heb 2 speeddates en 5 dates gehad met bijna allemaal homo's. Ik heb helaas ook 2 teleurstellingen te verwerken gehad, wat moeilijk is en gewoon kut en ontzettend verdrietig, maar waar ik uiteindelijk ook weer van leer. Zo weet ik nu dat ik toch liever ga voor een single homo dan voor een stel bv!
Het belangrijkste van alles is eigenlijk wel dat ik tot het besef ben gekomen dat ik hele lieve mensen om mij heen heb. Mijn familie ten eerste, daarna mijn 2 allerliefste vriendinnen, maar ook hele lieve collega's en alle andere mensen die ik verder ken(waaronder mijn mede penny meisjes :P ). Ik heb gewoon geen enkele negatieve reacties gehad, iedereen is alleen maar hartstikke blij voor MIJ! Hoe mooi is dat!
Ik hoop dat het komende jaar mij nog meer gaat brengen. In ieder geval die hele leuke homo die helemaal voor mij gaat, ondanks alles wat ik mankeer (de ziekte van Bechterew en neurofibromatose) en dat we dan samen de 1e stappen kunnen zetten naar een gezamenlijke, gedeelde toekomst. Dat lijkt mij toch het allermooiste. En ik ben reëel hoor en hou ergens ver weg in mijn achterhoofd er rekening mee dat het niet allemaal lukt zoals ik het wil, maar dat is voor nu nog niet aan de orde. Voor nu hou ik hoop. Hoop doet leven zegt men en dat klopt in dit geval helemaal.
