Er is veel veranderd in mijn leven sinds de laatste update. In de laatste update vertelde ik dat we in Oktober de 1e ronde hadden qua zwanger worden. En nu bijna 4 maanden later ben ik zwanger. Wat kan er toch veel veranderen in een jaar tijd. 1 jaar geleden kende ik de vader nog niet eens. Even in het kort wat er is gebeurd allemaal.
1e poging:
De 1e poging was heel ongemakkelijk, want hoe gingen we het precies doen, wat zouden we ervan vinden en hoe zou de afloop zijn?
Al die maanden van ovulatie testen gebruiken bleken wel een beetje te helpen, maar ik vertrouwde mijn eigen lichaam niet meer en daardoor was de 1e inseminatie één dag te vroeg. Ik dacht een licht streepje te zien, maar achteraf was dit helemaal geen licht streepje, dat lichte streepje kwam pas een dag later. Maar goed die 1e x wisten we dat nog niet. God wat ging het ongemakkelijk! Maar na een half uur gelukt en toen zijn we gezellig samen gaan uit eten, om te vieren dat het de 1e inseminatie was. Daarna nog 2 inseminatie pogingen gedaan (in de 1e ronde) en daarna begon het afschuwelijke wachten. Die 1e ronde voelde ik van alles, pff wat kan een lichaam je voor de gek houden! Ik was snel misselijk, rook een bloedgeur en nog veel meer. Aan het einde vd cyclus, dat mijn nod (niet ongesteldheids dag) eraan kwam voelde ik heel veel symptomen die ook mijn ongesteldheid aankondigde, maar ik negeerde het allemaal. Test gedaan op dag 12 omdat ik niet meer kon wachten, maar die was zo ontzettend wit. En die dag daarna daalde mijn temperatuur, toen wist ik al genoeg ik zou ongesteld worden. Ik heb 2 dagen zitten sippen, maar daarna weer vooruit gekeken. Op naar de volgende keer! En ik mocht bijna 1 week later alweer beginnen met de testen.
2e poging:
De 2e poging ging ik al veel rustiger in. De testen gingen iets beter. Ook was het allang niet meer ongemakkelijk. We deden allebei ons ding en daarna kwam het wachten weer. Deze keer was ik veel rustiger. Ik had geen enkele symptoom. Niet van een ongesteldheid, maar ook niet van een zwangerschap. Op 29 november zou ik mijn nod hebben. Een paar dagen van te voren begon ik een paar dingen op te merken. Ik had ineens hele erge pijn in mijn onderrug (ik heb altijd pijn in mijn rug, maar niet specifiek op die plek) en ik had ineens overal jeuk. Ergens voelde/hoopte ik al dat het goed zat. Mijn temperatuur zou 27 november omlaag moeten gaan als ik de 29ste ongesteld zou moeten worden. Dus die ochtend deed ik de thermometer in mijn mond en toen hij piepte en ik zag staan 37.2 (ong) graden zag staan wist ik het: Ik ging een test doen! Dus test gedaan en na de tijd van wachten zag ik 2 streepjes staan. Ik was vol ongeloof. Foto van gemaakt en naar een paar meiden gestuurd en ook zij zagen allemaal 2 streepjes staan. Zo ontzettend onwerkelijk. Die middag heb ik nog een test gedaan en vrijwel meteen verscheen er een streepje. Ik heb daarna nog 3 normale testen gedaan en één digitale test van CB en toen daar zwanger 2-3 op kwam te staan geloofde ik het pas echt. ZWANGER!!!!
De tijd daarna:
Vanaf ongeveer week 6 ben ik misselijk. Elke dag misselijk. Sommige dagen zijn erger dan de anderen. Sommige dagen kan ik helemaal niets, ben ik verlamd door de misselijkheid. En sommige dagen is de misselijkheid vol te houden. Kerst is niet leuk geweest. Ik heb er niet van genoten, maar 29 december daar leefden we allebei naar toe, want dat was de dag van de echo. Jeetje wat was ik zenuwachtig. Het voelde wel heel erg goed allemaal en ik had er vertrouwen in, maar toch wordt het allemaal nog echter als je dan gewoon zo'n klein kindje ziet. Het was nog geen 2 cm, maar er knipperde gewoon al een hartje. Ik dacht: Wow het is gewoon echt zo, wat ontzettend cool. Ook de as papa vond het helemaal geweldig.
Vorige week hebben we de termijnecho gehad en de uitgerekende datum, de dag dat ons wondertje geboren wordt is 5 augustus. Er breekt nu dus een totaal andere tijd aan. Een heerlijke tijd! Nog meer echo's, te weten komen of we een meisje of een jongetje krijgen. Ik ben zo benieuwd!!
1e stappen verder is een lijst maken met wat ik allemaal moet gaan aanschaffen. Veel! En kijken hoe ik mijn huis het beste kan gaan inrichten zodat het allemaal past in huis. Dat wordt nog een hele uitdaging in mijn kleine huisje. Volgend jaar rond deze tijd ben ik al langere tijd mamma, dan zit ik hier niet meer alleen met de katten, maar met een kleintje erbij ♥
Ben ook zo benieuwd hoe de katten gaan reageren!! Tot die tijd geniet ik van alles wat nog komen gaat. Ik probeer toch elke dag een momentje te vinden om erbij stil te staan dat ik zwanger ben en dat er een kindje in me groeit.
Ik kijk er naar uit!!
