I am a mamma

Het is zover, echt waar ik ben een mamma. En wow wat is het geweldig! Het meest geweldige gevoel ever. Ik had nooit verwacht dat het allemaal zo overweldigend zou zijn, dat je zoveel kunt houden van zo'n klein kindje. Eerst was ik zwaar verliefd en vorige week zondag kwam het besef ineens, ik hou zielsveel van dit kleine mannetje, van Jip. En daar kwamen ook de kraamtranen weer. Tranen van geluk, tranen van blijheid.

Maar ik moet zeggen dat het moederschap ook veel onzekerheid met zich meebrengt. Doe ik het allemaal wel goed vraag ik mezelf soms af en soms blijft Jip maar huilen en weet ik echt niet meer wat ik moet doen (vooral 's nachts heb ik hier veel last van, want dan wil ik gewoon slapen).

De zwangerschap heb ik ondanks de lichamelijke klachten als iets heel moois ervaren. Het is zo bijzonder om je kindje te voelen schoppen. Om te zien hoe je kindje reageert op jouw aanrakingen. Te zien hoe je lichaam veranderd, dat je buik steeds groter wordt en de echo's die steeds weer veranderen. Van een gummy beertje in een echt mensje. En toch blijft het allemaal nog zo onwerkelijk en heb je geen idee hoe het is als die kleine er eenmaal is. Ik had iig nooit verwacht dat het zou zijn zoals het nu is. 

De bevalling was pijnlijk en heftig, maar toen ze zeiden: Mariska doe je ogen eens open en 1 sec later werd Jip geboren en op mijn borst werd gelegd was zo'n mooi moment. Daar was hij dan éindelijk. na maanden van afvragen hoe hij eruit zou zien zag ik hem éindelijk. Hij was (en is nog steeds) zo mooi! Een half uur lang ging alles langs me heen, totdat ik ineens naar de OK moest. Pff dat was zwaar, moest ik ineens mijn kleine man afstaan en werd ik van hem weg gereden. Ik wist dat hij bij zijn pappa bleef, maar dat maakte het voor mij niet minder pijnlijk en moeilijk. Toen ik weer wakker werd was dan ook het enige wat ik wilde: Jip weer zien!!! Gelukkig kwam hij al snel weer naar me toe.

Voor mij (en ook voor de pappa) klopt het cliche gevoel. Ik kan me gewoon niet meer voorstellen hoe mijn leven was vóór Jip. Echt het lukt me gewoon niet. Ik kan me niet meer voorstellen dat hij er niet is. Ook al ben ik af en toe echt doodmoe (en vallen nu alweer mijn ogen dicht, terwijl het net 8 uur is geweest), word ik gek van het gehuil (vooral midden in de nacht ;) ) en ben ik al best wel toe aan me time (al kan ik hier ook helemaal nog niet aan toegeven en wil ik dit ook helemaal niet). Ik denk dat het straks (in November) best wel wennen zal zijn in het begin, maar kijk ook stiekum uit naar de nachten dat ik wel gewoon kan doorslapen en niet super vroeg wakker word in het weekend. En dat de avonden voor mij zijn. Ik denk dat ik daar een hele leuke moeder van word en natuurlijk weet ik ook dat Jip het dan super goed heeft, want dan is hij immers bij zijn pappa. De beste pappa van de hele wereld!

Vanaf nu breekt een hele nieuwe tijd aan. Een tijd waar ik zin in heb. Huis te koop zetten, nieuw huis vinden in een andere woonplaats in de buurt van de pappa. Nieuw werk vinden. 1e sinterklaas met Jip, 1e kerst, 1e oud & nieuw. 1e keer moederdag, 1e keer vaderdag. 1e verjaardag. Allemaal eerste keren. Ik kijk ernaar uit!

Nog 40 dagen!

En nu ben ik ineens alweer 34 weken zwanger. De laatste keer dat ik heb geschreven was ik 23 weken en voelde ik ons mannetje net. Ondertussen is het schoppen af en toe pijnlijk en heb ik t gevoel dat hij zich een weg naar buiten aan t zoeken is via mijn buik ;) . Heb ik nog het geluk dat de placenta aan de voorkant ligt, anders was het nog veel pijnlijker geweest. Maar ik geniet er nog elke dag van. Dit is echt het mooiste gevoel van de hele wereld.

Verder gaat het qua lichamelijke klachten niet echt geweldig. Ik ben al 2,5 week eerder met verlof gegaan, oftewel de ziektewet ingegaan. Het ging gewoon niet meer. Na 4 uur werken had ik de hele middag nodig om bij te komen en de lichamelijke klachten werden steeds erger. Achteraf erg blij dat ik die stap heb gezet, want nu kan ik mijn eigen dag indelen zoals ik dat wil. Lekker rustig aan wakker worden en ontbijten. Dan wat huishoudelijke klusjes doen (soms ook wel eens gewoon niet ;) ) . 's Middags of iets ondernemen met vriendinnen oid en een dutje doen (als ik er behoefte aan heb) en dat dan elke dag. Vanaf gisteren is het officiële verlof ingegaan.
Ik heb sinds een paar weken een hele vervelende klacht erbij, ik kan namelijk nauwelijks lopen. Iets wat toch erg vervelend is. Kleine stukjes in huis gaan nog wel, maar langer dan 5 minuten achter elkaar kan ik niet meer lopen. Veel pijn dan in mijn been. Hopelijk gaat t nog over, maar ik ga het iig bespreken met de gyn, want zo houd ik t niet nog 6 weken vol. Elke avond verga ik namelijk van de pijn en kan ik me nauwelijks nog bewegen. Op deze manier zit ik wel heel erg vast aan mijn huis :(

Vandaag is de kinderwagen geleverd en daarmee is het laatste in huis van alles wat ik in huis moet hebben (op de kleine dingetjes na). Vanmiddag maar even in elkaar zetten samen met J. Het maakt het weer een stukje echter. Bijna alle wasjes zijn gedraaid, bedje nog opmaken, mijn bed op kratjes zetten. Huis weer aan kant maken en ik ben er klaar voor, laat ons mannetje maar komen :) . Ik heb er zoveel zin in, al blijf ik t tegelijkertijd ook wel eng vinden hoor. Zo'n raar idee dat hij er straks gewoon is en niet meer veilig in mijn buik zit. En dat ik ineens voor zo'n klein hummeltje ga zorgen.

Dat mijn wens gewoon ECHT gaat uitkomen. Jeetje ik droom hier al zo lang van en NU is het dan eindelijk zover. Als ik mezelf zie met mijn mooie zwangere buik vind ik het zo onwerkelijk, zo fijn, zo heerlijk.

Bubbels enzo

Bubbels enzo

Laten we het eens over bubbels hebben en dan niet over de bubbels in cola of champagne, maar de bubbels die ik zou moeten voelen als ons mannetje zou schoppen in mijn buik.
Weken gingen voorbij, geen bubbels. Tot 2 weken geleden. Ik lag in bed en daar was ineens een bubbel! Niet een bubbel zoals je wel eens hebt als je darmen van slag zijn, maar een echte bubbel bubbel.

Daarna voelde ik af en toe een bubbel, maar sinds vorige week voel ik ons mannetje elke dag. Eerst alleen met liggen, maar nu ook gewoon met zitten. Afgelopen zondag voelde ik hem ook voor het eerst tegen mijn hand aan.

Wat is dit een heerlijk gevoel, ik ben er helemaal verliefd op. Gisteren ook zo mooi. Mijn kat lag op mijn schoot en ook gedeeltelijk tegen mijn onderbuik aan en jawel hoor, ons mannetje voelde dat en begon me toch lekker te schoppen tegen mijn buik aan. Gelukkig voelde mijn kat het nog niet, maar ik denk dat ook dat niet lang op zich laat wachten, dat is fijn, want dan kan pappa ook eindelijk voelen hoe bijzonder dit wel niet is.

Ondertussen alweer 23 weken zwanger!! Na maandag nog 10 weken werken en ik heb al verlof en nog ong 17 weken en wie weet zijn we dan al pappa en mamma! Dan kunnen we eindelijk niet meer ‘ons mannetje’zeggen, maar hem gewoon bij zijn naam noemen.

As zondag gaan we met mijn vader even rond de tafel zitten voor wat betreft het geboortekaartje, mijn vader gaat deze namelijk ontwerpen. Ben benieuwd naar het resultaat.

It's a...

Ondertussen weet iedereen het al, dus ook tijd om het op de blog te zetten!!
Ik had vanaf week 8 het gevoel dat het een jongetje was. Ik weer niet waarom, gewoon een gevoel. Ik ben rond de 10 weken even naar een meisje gegaan, maar na de 13 weken echo weer terug gegaan naar mijn 1e gevoel. Iets in me zei: Mariska je wordt een jongensmamma.
En aangezien ik jarenlang een lichte voorkeur had voor een meisje, ik wist zelfs al jarenlang een naam voor een meisje, was het een raar gevoel. Hoe lang heb ik wel niet gedacht in 'zij' , keek ik alleen maar naar meisjeskleding enz enz.

14 februari was het zover, tijd voor de geslachtsbepalende echo! Zou mijn gevoel kloppen? Ik moest een volle blaas hebben, dat nam ik alleen helaas iets te letterlijk met als gevolg dat ik niet meer kon lopen/zitten door de te volle blaas. Ik was dan ook blij dat we binnen mochten komen. Toen ik eenmaal lag was het volle blaas gevoel ook meteen weg. Ik wilde het gewoon weten!
En toen kwam het nieuws. Een jongen, we krijgen een jongen. Ik kreeg tranen in mijn ogen van blijdschap. Mijn gevoel had het goed! Ik was zo blij, dit maakte het allemaal zoveel echter!

Het eerste wat ik daarna deed was mijn vriendinnen een appje sturen met het blije nieuws en daarna naar de stad gegaan. Het 1e pakje gekocht hihi en blauwe kleurstof. Ik wilde het namelijk persoonlijk aan mijn mams en de moeder + familie van Jaap vertellen en dat wilde ik doen middels een cupcake.
Ook onze ouders reageerden super leuk (al waren ze natuurlijk net zo blij geweest met een meisje ;) ).

Ondertussen zijn we een maand verder en ik zit nog steeds op een blauwe wolk. Ik had wel een dag nodig om om te schakelen van een meisje in mijn hoofd naar een jongen, maar ik ben helemaal 180 graden omgedraaid. Ik kijk niet eens meer naar meisjes spul en ik vind de namen die we hebben bedacht (jaja die weten we al bijna 100% zeker) zo mooi!!!

Ik moet nu ook maar het uiterlijk van mijn blog gaan aanpassen, want die is wel heel erg meisjesachtig ;)

Ik kan niet wachten totdat ik ons kleine mannetje in mijn armen kan sluiten ♥♥♥

Soms...

Soms heb ik momenten, zoals nu, dat ik t gevoel heb dat ik droom. Dat t allemaal een droom is dat ik zwanger ben. Hoe vaak ik niet gedroomd heb dat ik zwanger was, dat ik een kindje had om vervolgens wakker te worden en te beseffen dat t niet zo was. Ontelbaar vaak. En nu word ik niet wakker,  nu is t gewoon zo.
Ik blijf t raar, vreemd, bizar, abstract, maar ook mooi, fijn, heerlijk, geweldig vinden. Ik ben op dit moment zo gelukkig. Ik blijf maar kijken naar de echo foto's. Het geluid van t hartje blijf ik horen in gedachten.
Kan je gewoon echt al verliefd zijn of van een mens  houden dat er nog niet is? Ja dat kan. Ik kan niet wachten om die kleine straks te zien.
Volgende stap is 14 februari dan gaan we te weten komen of we een jongen of meisje krijgen. Ben zo ontzettend benieuwd!

Grootste update tot nu toe!

Er is veel veranderd in mijn leven sinds de laatste update. In de laatste update vertelde ik dat we in Oktober de 1e ronde hadden qua zwanger worden. En nu bijna 4 maanden later ben ik zwanger. Wat kan er toch veel veranderen in een jaar tijd. 1 jaar geleden kende ik de vader nog niet eens. Even in het kort wat er is gebeurd allemaal.

1e poging:
De 1e poging was heel ongemakkelijk, want hoe gingen we het precies doen, wat zouden we ervan vinden en hoe zou de afloop zijn? Al die maanden van ovulatie testen gebruiken bleken wel een beetje te helpen, maar ik vertrouwde mijn eigen lichaam niet meer en daardoor was de 1e inseminatie één dag te vroeg. Ik dacht een licht streepje te zien, maar achteraf was dit helemaal geen licht streepje, dat lichte streepje kwam pas een dag later. Maar goed die 1e x wisten we dat nog niet. God wat ging het ongemakkelijk! Maar na een half uur gelukt en toen zijn we gezellig samen gaan uit eten, om te vieren dat het de 1e inseminatie was. Daarna nog 2 inseminatie pogingen gedaan (in de 1e ronde) en daarna begon het afschuwelijke wachten. Die 1e ronde voelde ik van alles, pff wat kan een lichaam je voor de gek houden! Ik was snel misselijk, rook een bloedgeur en nog veel meer. Aan het einde vd cyclus, dat mijn nod (niet ongesteldheids dag) eraan kwam voelde ik heel veel symptomen die ook mijn ongesteldheid aankondigde, maar ik negeerde het allemaal. Test gedaan op dag 12 omdat ik niet meer kon wachten, maar die was zo ontzettend wit. En die dag daarna daalde mijn temperatuur, toen wist ik al genoeg ik zou ongesteld worden. Ik heb 2 dagen zitten sippen, maar daarna weer vooruit gekeken. Op naar de volgende keer! En ik mocht bijna 1 week later alweer beginnen met de testen.

2e poging:
De 2e poging ging ik al veel rustiger in. De testen gingen iets beter. Ook was het allang niet meer ongemakkelijk. We deden allebei ons ding en daarna kwam het wachten weer. Deze keer was ik veel rustiger. Ik had geen enkele symptoom. Niet van een ongesteldheid, maar ook niet van een zwangerschap. Op 29 november zou ik mijn nod hebben. Een paar dagen van te voren begon ik een paar dingen op te merken. Ik had ineens hele erge pijn in mijn onderrug (ik heb altijd pijn in mijn rug, maar niet specifiek op die plek) en ik had ineens overal jeuk. Ergens voelde/hoopte ik al dat het goed zat. Mijn temperatuur zou 27 november omlaag moeten gaan als ik de 29ste ongesteld zou moeten worden. Dus die ochtend deed ik de thermometer in mijn mond en toen hij piepte en ik zag staan 37.2 (ong) graden zag staan wist ik het: Ik ging een test doen! Dus test gedaan en na de tijd van wachten zag ik 2 streepjes staan. Ik was vol ongeloof. Foto van gemaakt en naar een paar meiden gestuurd en ook zij zagen allemaal 2 streepjes staan. Zo ontzettend onwerkelijk. Die middag heb ik nog een test gedaan en vrijwel meteen verscheen er een streepje. Ik heb daarna nog 3 normale testen gedaan en één digitale test van CB en toen daar zwanger 2-3 op kwam te staan geloofde ik het pas echt. ZWANGER!!!!

De tijd daarna:
Vanaf ongeveer week 6 ben ik misselijk. Elke dag misselijk. Sommige dagen zijn erger dan de anderen. Sommige dagen kan ik helemaal niets, ben ik verlamd door de misselijkheid. En sommige dagen is de misselijkheid vol te houden. Kerst is niet leuk geweest. Ik heb er niet van genoten, maar 29 december daar leefden we allebei naar toe, want dat was de dag van de echo. Jeetje wat was ik zenuwachtig. Het voelde wel heel erg goed allemaal en ik had er vertrouwen in, maar toch wordt het allemaal nog echter als je dan gewoon zo'n klein kindje ziet. Het was nog geen 2 cm, maar er knipperde gewoon al een hartje. Ik dacht: Wow het is gewoon echt zo, wat ontzettend cool. Ook de as papa vond het helemaal geweldig. Vorige week hebben we de termijnecho gehad en de uitgerekende datum, de dag dat ons wondertje geboren wordt is 5 augustus. Er breekt nu dus een totaal andere tijd aan. Een heerlijke tijd! Nog meer echo's, te weten komen of we een meisje of een jongetje krijgen. Ik ben zo benieuwd!!

1e stappen verder is een lijst maken met wat ik allemaal moet gaan aanschaffen. Veel! En kijken hoe ik mijn huis het beste kan gaan inrichten zodat het allemaal past in huis. Dat wordt nog een hele uitdaging in mijn kleine huisje. Volgend jaar rond deze tijd ben ik al langere tijd mamma, dan zit ik hier niet meer alleen met de katten, maar met een kleintje erbij ♥ Ben ook zo benieuwd hoe de katten gaan reageren!! Tot die tijd geniet ik van alles wat nog komen gaat. Ik probeer toch elke dag een momentje te vinden om erbij stil te staan dat ik zwanger ben en dat er een kindje in me groeit.

Ik kijk er naar uit!!