Maar het meeste bang ben ik dat ze me niet willen omdat ik 2 erfelijke ziektes heb en dat ik nooit een stel zal vinden en dus geen mamma zal worden. Daar ben ik echt het allermeeste bang voor. Ik laat het niet toe, want dan kan ik net zo goed nu al stoppen met mijn zoektocht.uitgekomen. De mannen met wie ik op 22 september een date hadden hebben ervan afgezien. Ook al was de date hartstikke gezellig was er volgens mij ook echt een klik, maar ze willen niet verder met mij gaan, omdat ik dus een erfelijke ziekte heb.
Als ze mij hadden afgewezen, omdat ze geen klik voelde was dat ook jammer geweest, maar toch veel minder erg, want hieraan kan ik helemaal NIETS maar dan ook NIETS veranderen. Met geen enkele mogelijkheid kan ik ervoor zorgen dat mijn kind deze ziekte niet krijg, er is nou eenmaal een kans van 50% dat mijn kind deze ziekte krijgt, maar er is ook een kans van 50% dat mijn kind deze ziekte NIET krijgt. Het is hun goed recht hoor om mij af te wijzen hierop, maar toch vind ik het moeilijk.
De 1e gedachte die dan ook meteen door mijn hoofd ging was: Nu word ik nooit mamma, want ik vind nooit een stel/single man die wel een kind met mij wil ondanks mijn erfelijke ziekte. Ik kan die ook heel goed ombuigen naar een reële gedachte, maar toch komt ie zo af en toe naar boven in mijn hoofd en dat deed ie niet voordat ik deze date had.
Maar goed ik ga weer vol goede moed verder. Allereerst op naar een speeddate op 8 november, wie weet wat voor mannen daarbij zitten en anders is het een goede oefening. En wie weet ga ik in de toekomst toch echt verhuizen hiervoor, maar daar heb ik het voorlopig nog niet over, want dat is slechts een hele kleine gedachte in mijn hoofd. Eerst maar eens zien of er mannen in t oost'n zijn die wakker gaan worden!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten