De ware?

Het lijkt erop dat ik die ene leuke homo heb gevonden die helemaal voor mij gaat, ondanks de 2 erfelijke ziektes die ik heb. Ik vind het allemaal nog heel onwerkelijk aanvoelen, maar tegelijkertijd voelt het ook zo ontzettend goed en fijn.
Kort wat over hem. Hij heet J. is 38 jaar en werkt net als ik ook voor de overheid (dat schept een band). Zijn ouders zijn gescheiden (net als mijn ouders).Hij heeft een broer en zus en is al oom van 3 neefjes en 1 nichtje. Hij heeft net als ik een zeer sterke kinderwens en een wat minder aanwezige relatie wens ;). Hij is heel erg leuk en ziet er ook nog eens heel erg leuk uit!

Onze 1e date was al zeer geslaagd, hele dag heel veel gepraat over van alles en nog wat. Natuurlijk ook meteen verteld over mijn ziekte en hij zei: ‘Ik zou je nooit afwijzen om je ziekte’. Iets wat de andere dates nog niet hadden gezegd. Dus dat was voor mij al heel erg positief. Meteen afgesproken voor de 2e date. Ik wist dat hij in de tussentijd nog een date zou hebben met een andere vrouw, die hij ook had ontmoet op de speeddate (maar zij stond op nr. 3 en ik op nr.1). Dus daar werd ik nog onzeker van. Hij vertelde tijdens de 2e date dat hij zich schuldig voelde tegenover mij (lief!), maar gelukkig vond hij mij veel leuker dan haar. (Yes zie je wel ik ben gewoon hartstikke leuk!) We hebben het ook al heel leuk over namen gehad. Dus ik heb hem mijn voornamen verteld die ik al heb bedacht voor een meisje en jongen. Hij heeft aangegeven dat hij graag 2 voornamen zou willen geven, omdat dat een soort van traditie is in zijn familie. Was leuk om over te fantaseren in ieder geval.

Ik zie hem aanstaande zondag weer, dan ga ik naar hem toe (de afgelopen keer was hij bij mij). Zien hoe hij woont en verder beetje winkelen en we zien wel wat de dag ons brengt.
8 mei heb ik een informatief gesprek bij PGD in het UMCG en naast dat A. meegaat, gaat J. ook mee. Hij stelde het voor en ik vind het zelf een goed, positief teken dat hij mee wilt en ook erg fijn.
Een jaar geleden dacht ik nog: ‘Embryoselectie? Nee, dat ga ik niet doen!’, was daar vrij stellig in, maar ondertussen ben ik helemaal omgeslagen naar de andere kant. Ik kan het gewoon niet over mijn hart verkrijgen om het mijn kind (en later als volwassenen) aan te doen dat hij/zij mijn ziekte kan krijgen. Ik heb er dan wel geen last van, maar helaas is dat geen garantie. Het kan namelijk ook wel erg uitpakken en dat vind ik een naar idee. Vooral omdat het echt een bewuste keuze is, vind ik dat ik hier ook bewust over moet nadenken. In ieder geval is het dan ook wel handig als de vader meegaat naar het informatieve gesprek. Wie weet wat er daarna gaat gebeuren!
In de planning is verder nog dat ik zijn familie/vrienden ga ontmoeten en hij mijn familie/vrienden, want het klikt dan wel geweldig tussen ons. De klik met in ieder geval de aanstaande opa’s/oma’s moet natuurlijk ook aanwezig zijn. Al denk ik dat het geen probleem zal zijn. Gewoon een gevoel dat ik heb. De 1e die J. gaat ontmoeten van mijn familie is dus A. Spannend!