Net in de bus op weg naar t station besef ik t mij ineens. Ik ga voorlopig geen liefde van mijn leven vinden/krijgen. Ook al weet ik dit en vind ik dit niet erg, het beseffen is een tweede. Een raar idee dat ik niemand zal hebben om te knuffelen, om samen mee in slaap te vallen enz. Gewoon om samen te zijn. Maar goed als single van ondertussen bijna 4 jaar ervaar ik dat ook niet. Zo anders zal t wel niet zijn :)
Aan de andere kant hoop ik dat ik er zoveel meer voor terug zal krijgen, namelijk dat kindje waar ik al zolang naar verlang. En wie weet een hele 2e familie erbij!
Gisteren bij babyboom omschreef iemand haar kinderwens: 'het is ondertussen geen waakvlammetje meer, maar een haardvuur'. Ik omschrijf hierbij mijn kinderwens als een bosbrand. Zo hevig voelt ie aan voor mij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten