Maar ik moet zeggen dat het moederschap ook veel onzekerheid met zich meebrengt. Doe ik het allemaal wel goed vraag ik mezelf soms af en soms blijft Jip maar huilen en weet ik echt niet meer wat ik moet doen (vooral 's nachts heb ik hier veel last van, want dan wil ik gewoon slapen).
De zwangerschap heb ik ondanks de lichamelijke klachten als iets heel moois ervaren. Het is zo bijzonder om je kindje te voelen schoppen. Om te zien hoe je kindje reageert op jouw aanrakingen. Te zien hoe je lichaam veranderd, dat je buik steeds groter wordt en de echo's die steeds weer veranderen. Van een gummy beertje in een echt mensje. En toch blijft het allemaal nog zo onwerkelijk en heb je geen idee hoe het is als die kleine er eenmaal is. Ik had iig nooit verwacht dat het zou zijn zoals het nu is.
De bevalling was pijnlijk en heftig, maar toen ze zeiden: Mariska doe je ogen eens open en 1 sec later werd Jip geboren en op mijn borst werd gelegd was zo'n mooi moment. Daar was hij dan éindelijk. na maanden van afvragen hoe hij eruit zou zien zag ik hem éindelijk. Hij was (en is nog steeds) zo mooi! Een half uur lang ging alles langs me heen, totdat ik ineens naar de OK moest. Pff dat was zwaar, moest ik ineens mijn kleine man afstaan en werd ik van hem weg gereden. Ik wist dat hij bij zijn pappa bleef, maar dat maakte het voor mij niet minder pijnlijk en moeilijk. Toen ik weer wakker werd was dan ook het enige wat ik wilde: Jip weer zien!!! Gelukkig kwam hij al snel weer naar me toe.
Voor mij (en ook voor de pappa) klopt het cliche gevoel. Ik kan me gewoon niet meer voorstellen hoe mijn leven was vóór Jip. Echt het lukt me gewoon niet. Ik kan me niet meer voorstellen dat hij er niet is. Ook al ben ik af en toe echt doodmoe (en vallen nu alweer mijn ogen dicht, terwijl het net 8 uur is geweest), word ik gek van het gehuil (vooral midden in de nacht ;) ) en ben ik al best wel toe aan me time (al kan ik hier ook helemaal nog niet aan toegeven en wil ik dit ook helemaal niet). Ik denk dat het straks (in November) best wel wennen zal zijn in het begin, maar kijk ook stiekum uit naar de nachten dat ik wel gewoon kan doorslapen en niet super vroeg wakker word in het weekend. En dat de avonden voor mij zijn. Ik denk dat ik daar een hele leuke moeder van word en natuurlijk weet ik ook dat Jip het dan super goed heeft, want dan is hij immers bij zijn pappa. De beste pappa van de hele wereld!
Vanaf nu breekt een hele nieuwe tijd aan. Een tijd waar ik zin in heb. Huis te koop zetten, nieuw huis vinden in een andere woonplaats in de buurt van de pappa. Nieuw werk vinden. 1e sinterklaas met Jip, 1e kerst, 1e oud & nieuw. 1e keer moederdag, 1e keer vaderdag. 1e verjaardag. Allemaal eerste keren. Ik kijk ernaar uit!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten