Het is zover!!

Tijd voor een nieuwe update dacht ik maar, ondertussen zijn we namelijk alweer bijna 3 maanden verder, dus het wordt wel eens tijd.

Ik ben ondertussen weer heel wat stappen verder vergeleken met een paar maanden geleden. Ik heb de moeder en zus (+ aanhang) ontmoet van J. En hij heeft op zijn beurt een paar weken geleden mijn moeder + stiefvader ontmoet. Mijn vader zit nog in de planning ;) De vriend van zijn moeder gaf zo’n lieve opmerking, hij had het tegenover J. over ‘zijn meissie’. Daar smelt mijn hart nou van :-) En mijn moeder zei over J: ‘Hij is eigenlijk de ideale schoonzoon’. Dat zit dus wel goed.

Maand geleden oid, had ik een afspraak met een paar meiden die in hetzelfde schuitje zitten als ik en één van de meiden stelde de volgende vraag: ‘Heb je al minpuntjes ontdekt aan hem?’ Ik: ‘Nee die heb ik nog helemaal niet ontdekt’ Waarop zij, een beetje verontwaardigd zei: ‘Maar je weet toch dat elk mens minpuntjes heeft!!!!’. Ja duh natuurlijk weet ik dat, maar ik heb ze gewoon nog niet ontdekt en weet ook niet of ik ze nog ga ontdekken. Nu ben ik sowieso niet zo moeilijk, maar het is toch ook niet zo dat je minpuntjes MOET/GAAT ontdekken? Ik ben tot de conclusie gekomen dat ze gewoon jaloers is dat het zo goed gaat tussen mij en J. en dat we ook al ver zijn in een paar maanden tijd.

We hebben ook een periode afgesproken om te beginnen met de 1e ronde, erg spannend allemaal en het zorgt/zorgde voor veel extra leuke gedachten in mijn hoofd. De periode zet ik maar niet zo op dit blog neer.

Het gaat allemaal zo snel, dat mijn hoofd overliep met allerlei dingen die ik moet gaan veranderen, moet gaan kopen enz enz. Ik heb dus maar al gekeken of alles wat ik nodig heb qua meubels past in mijn slaapkamer en dat past, mits ik uitga van een 1persoonsbed. Dus dag comfortabele 2 persoonsbed en hallo klein 1 persoonsbedje, maar goed ik weet waar ik het voor doe he! En natuurlijk ga ik dat pas regelen als ik daadwerkelijk zwanger ben.

Er komen dus in ieder geval spannende tijden aan. Niet ongesteld willen worden, teleurstellingen verwerken als dat wel het geval is en natuurlijk ontiegelijk blij zijn als ik wel zwanger ben. Ik denk dat ik dan een heel hoog gat in de lucht ga springen. Wel ben ik van plan, ik herhaal van plan, om het niet meteen aan iedereen te vertellen. Natuurlijk is J. de eerste en daarna mijn 2 allerliefste vriendinnen. Ik denk dat ik mijn ouders er pas van vertel als ik een hartje heb gehoord. En dan pas de rest vd wereld als ik er 12 weken voorbij zijn.

Ik heb heel veel zin in de komende tijd en zal heel erg blij zijn als het oktober is!

Wel of niet PGD, that's the question

In mijn vorige blog zat ik nog lekker te verkondigen dat ik helemaal omgeslagen was en wel voor embryoselectie wilde gaan, maar ondertussen weet ik het gewoon niet meer. 8 mei was het informatieve gesprek voor de PGD.

Heel veel informatie gehad en nu moeten we dus gaan beslissen of we hier wel of niet voor gaan.

Aan de PGD zit eigenlijk maar één voordeel, dat is natuurlijk wel meteen een groot voordeel, namelijk dat het kindje de ziekte NIET heeft. Maar een ander voordeel kan ik gewoon niet bedenken. Hoe goed ik ook nadenk. Ik kan alleen maar nadelen bedenken misschien komt dat, omdat ik diep in mijn hart al weet wat ik wil.

Een paar weken terug had ik een MRI onderzoek, dat betekent eigenlijk dat je een half uur (in dit geval) stil ligt en dus goed kan nadenken. Eerst lekker aan het fantaseren (dat kan ik goed en ik houd er van J ) en toen ging ik nadenken over PGD. Diep in mijn hart zou ik eigenlijk gewoon heel graag volgend jaar (ik weet het niet reëel) al zwanger willen zijn. Volgend jaar op FB en waar dan ook neerzetten dat ik zwanger ben en dat we een kindje krijgen. Dan maar het risico op een kindje met mijn ziekte. Tegelijk voelt dit heel egoïstisch, maar om maar met de woorden van iemand te spreken: ‘Als je een beslissing neemt uit het diepste van je hart is het nooit fout’.

Maar tegelijkertijd stel we gaan wel voor PGD dan heb je de garantie dat je kind de ziekte niet heeft, maar dit geld natuurlijk alleen maar voor NF1. Er is alsnog kans dat je kind elke andere denkbare ziekte heeft. Hetzelfde dus wat ‘gezonde’ mensen hebben.

Ik weet niet zeker wat J. hier allemaal van vindt. Ik heb wel het gevoel dat we beide redelijk op één lijn hierover staan en dat hij dus ook weer meer neigt naar geen PGD. Ik heb hem ook eerlijk verteld dat ik al zo graag volgend jaar zwanger zou willen zijn, omdat de wens zo ontzettend sterk en aanwezig is.

Bij een volgende date, toch maar eens bespreken dat het wel slim is om een datum af te spreken om in ieder geval echt JA tegen elkaar te zeggen (in mijn hoofd hebben we dat al gedaan) maar ook om te beslissen of we wel of niet voor PGD gaan. Anders kan ik er wel over door blijven gaan. En maar wikken en wegen.

Als we er niet voor gaan komen er meteen weer nieuwe vragen naar boven hoor:

* Wel of geen vlokkentest tijdens zwangerschap

* Wanneer beginnen met insemineren

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Vragen blijven er dus altijd wel bestaan.

Over hem en mij en hoe het gaat. Het gaat echt super goed, ik voel me zo op mijn gemak bij hem en heb het gevoel alsof ik hem al jaren ken. Ik voel me geweldig door alles wat er nu gebeurd. Een jaar geleden had ik gehoopt dat ik al zover zou zijn, maar ik geloofde er na een paar niet zulke leuke dates eind vorig jaar niet zoveel meer in. Toch erg fijn dat ik naar de speeddate besloot te gaan, want tot 3 weken ervoor dacht ik erover na om het af te zeggen en dan had ik gewoon deze hele leuke man gemist!

We hebben dezelfde humor/interesses/ideeën/normen/waarden enz. En het is zo fijn om over de toekomst te praten/fantaseren. De klik was er vanaf het allereerste moment en is alleen nog maar verder gegroeid.

We zien wel wat de toekomst brengt!

Betekenissen afkortingen:

PGD: pre-implantie genetische diagnostiek

MRI:

magnetic resonance imaging, beeldvorming met magnetische resonantie.

NF1: Neuro fibromatose type 1

　

　

  

 

 

 

De ware?

Het lijkt erop dat ik die ene leuke homo heb gevonden die helemaal voor mij gaat, ondanks de 2 erfelijke ziektes die ik heb. Ik vind het allemaal nog heel onwerkelijk aanvoelen, maar tegelijkertijd voelt het ook zo ontzettend goed en fijn.
Kort wat over hem. Hij heet J. is 38 jaar en werkt net als ik ook voor de overheid (dat schept een band). Zijn ouders zijn gescheiden (net als mijn ouders).Hij heeft een broer en zus en is al oom van 3 neefjes en 1 nichtje. Hij heeft net als ik een zeer sterke kinderwens en een wat minder aanwezige relatie wens ;). Hij is heel erg leuk en ziet er ook nog eens heel erg leuk uit!

Onze 1e date was al zeer geslaagd, hele dag heel veel gepraat over van alles en nog wat. Natuurlijk ook meteen verteld over mijn ziekte en hij zei: ‘Ik zou je nooit afwijzen om je ziekte’. Iets wat de andere dates nog niet hadden gezegd. Dus dat was voor mij al heel erg positief. Meteen afgesproken voor de 2e date. Ik wist dat hij in de tussentijd nog een date zou hebben met een andere vrouw, die hij ook had ontmoet op de speeddate (maar zij stond op nr. 3 en ik op nr.1). Dus daar werd ik nog onzeker van. Hij vertelde tijdens de 2e date dat hij zich schuldig voelde tegenover mij (lief!), maar gelukkig vond hij mij veel leuker dan haar. (Yes zie je wel ik ben gewoon hartstikke leuk!) We hebben het ook al heel leuk over namen gehad. Dus ik heb hem mijn voornamen verteld die ik al heb bedacht voor een meisje en jongen. Hij heeft aangegeven dat hij graag 2 voornamen zou willen geven, omdat dat een soort van traditie is in zijn familie. Was leuk om over te fantaseren in ieder geval.

Ik zie hem aanstaande zondag weer, dan ga ik naar hem toe (de afgelopen keer was hij bij mij). Zien hoe hij woont en verder beetje winkelen en we zien wel wat de dag ons brengt.
8 mei heb ik een informatief gesprek bij PGD in het UMCG en naast dat A. meegaat, gaat J. ook mee. Hij stelde het voor en ik vind het zelf een goed, positief teken dat hij mee wilt en ook erg fijn.
Een jaar geleden dacht ik nog: ‘Embryoselectie? Nee, dat ga ik niet doen!’, was daar vrij stellig in, maar ondertussen ben ik helemaal omgeslagen naar de andere kant. Ik kan het gewoon niet over mijn hart verkrijgen om het mijn kind (en later als volwassenen) aan te doen dat hij/zij mijn ziekte kan krijgen. Ik heb er dan wel geen last van, maar helaas is dat geen garantie. Het kan namelijk ook wel erg uitpakken en dat vind ik een naar idee. Vooral omdat het echt een bewuste keuze is, vind ik dat ik hier ook bewust over moet nadenken. In ieder geval is het dan ook wel handig als de vader meegaat naar het informatieve gesprek. Wie weet wat er daarna gaat gebeuren!
In de planning is verder nog dat ik zijn familie/vrienden ga ontmoeten en hij mijn familie/vrienden, want het klikt dan wel geweldig tussen ons. De klik met in ieder geval de aanstaande opa’s/oma’s moet natuurlijk ook aanwezig zijn. Al denk ik dat het geen probleem zal zijn. Gewoon een gevoel dat ik heb. De 1e die J. gaat ontmoeten van mijn familie is dus A. Spannend!

Een jaar later...

Het is alweer 1 jaar geleden dat ik het artikel in de Spits zag die ervoor heeft gezorgd dat ik nu ben waar ik ben. Het artikel dat ging over de 1e speeddate van Meer dan Gewenst. Ondertussen ben ik naar de 2e en 3e speeddate geweest, wie had dat ooit gedacht?

Als je iets meer dan 1 jaar ;-) geleden tegen mij had gezegd dat ik nu niet meer zou daten met hetero mannen, dat ik nu daadwerkelijk bezig ben met mijn kinderwens en dat ik zelfs naar een andere stad zou willen verhuizen had ik je voor gek verklaard. Gek toch hoeveel er in 1 jaar tijd kan veranderen.

Mijn leven voelt zo anders aan sinds ik de beslissing heb genomen en ik hoor het ook gewoon om mij heen. Ik ben veranderd, ben rustiger, vrolijker, relaxter geworden. Opmerkingen om mij op de kast te krijgen raken mij niet meer. Oke ik kom nog wel op die kast terecht, maar ik spring er ook eigenlijk meteen weer vanaf. Het doet mij niets meer. Sorry lieve collega's ;-)

In dit jaar heb ik zoveel gedaan! Ik ben naar een wensouderbijeenkomst geweest, ik heb heel veel lieve meiden leren kennen, die allemaal dezelfde wens hebben als ik. Ik ben op de radio geweest, ik heb in het COC magazine van Z. gestaan. Ik heb 2 speeddates en 5 dates gehad met bijna allemaal homo's. Ik heb helaas ook 2 teleurstellingen te verwerken gehad, wat moeilijk is en gewoon kut en ontzettend verdrietig, maar waar ik uiteindelijk ook weer van leer. Zo weet ik nu dat ik toch liever ga voor een single homo dan voor een stel bv!
Het belangrijkste van alles is eigenlijk wel dat ik tot het besef ben gekomen dat ik hele lieve mensen om mij heen heb. Mijn familie ten eerste, daarna mijn 2 allerliefste vriendinnen, maar ook hele lieve collega's en alle andere mensen die ik verder ken(waaronder mijn mede penny meisjes :P ). Ik heb gewoon geen enkele negatieve reacties gehad, iedereen is alleen maar hartstikke blij voor MIJ! Hoe mooi is dat!

Ik hoop dat het  komende jaar mij nog meer gaat brengen. In ieder geval die hele leuke homo die helemaal voor mij gaat, ondanks alles wat ik mankeer (de ziekte van Bechterew en neurofibromatose) en dat we dan samen de 1e stappen kunnen zetten naar een gezamenlijke, gedeelde toekomst. Dat lijkt mij toch het allermooiste. En ik ben reëel hoor en hou ergens ver weg in mijn achterhoofd er rekening mee dat het niet allemaal lukt zoals ik het wil, maar dat is voor nu nog niet aan de orde. Voor nu hou ik hoop. Hoop doet leven zegt men en dat klopt in dit geval helemaal.

Het moment...

Het moment voor mij om het met iedereen te delen die nog niet af wist van mijn stappen om mijn kinderwens uit te laten komen. Ik moet zeggen dat ik dit best wel een eng moment vind, maar bovenal fijn dat als ik dit bespreek op bv t werk ik niet meer hoef te fluisteren, zodat mijn andere collega's vooral niet te weten komen waar ik het over heb, of dat ik op FB het niet alleen heb over het feit dat ik weer naar Amsterdam ga/zenuwachtig ben, maar dat ik erheen ga/zenuwachtig ben omdat ik een date heb met mannen of een speeddate of gewoon een gezellige meeting met te lieve meiden die ik vorig jaar allemaal heb leren kennen of een coachgesprek met een geweldige vrouw die ons hier allemaal zo goed in steunt (Sara Coster).

Ik heb vorig jaar een interview gehad met iemand van het COC Magazine Z., zodat het hier ook allemaal bekend gaat worden, want in Amsterdam lopen de mensen toch wel voor wat betreft deze mogelijkheid. En dat interview staat as we speak bij iedereen die er lid van is op de deurmat is beland en die volgens mij ook online te lezen is. Maar omdat ik daar niet zeker van was heb ik om een digitale versie van het interview gevraagd, zodat ik die kan delen op mijn blog en op mijn FB.

En waar heb ik het over voor de mensen die het nog niet weten? Ik wil een co-ouderschap aangaan met een geweldige homo of een homostel! Meer hierover allemaal te lezen op mijn blog!

En hier is dan de link: Het interview

Hier word ik blij van :)

Van dit mooie compliment!
Mariska, ik heb net vol bewondering je blog door zitten spitten/lezen. Nadat ik nátuurlijk al een paar keer in je topic mee las met de updates was ik toch wel nieuwsgierig naar het ontstaan van deze keuze...
Vind het heel knap hoe je dit verwoord en wat je eraan doet om je wens werkelijkheid te laten worden! Ik hoop voor je dat dit alles je gegund is en je wens uit gaat komen. ik gun het je in ieder geval!
Ik weet hoe het is wanneer je rammelende eierstokken je knettergek maken. Ik kan me niet voorstellen hoe het voor jou moet zijn..... Hopelijk wordt die bosbrand snel gedoofd!

Uit de kast

Ik heb besloten om niet meer geheimzinnig te doen over mijn wensmamma zijn en de manier waarop ik die wil bereiken. Op Facebook deed ik eerder omslachtig en eigenlijk liet ik nooit weten wat ik ging doen. Bv toen ik stikzenuwachtig was voor een date met 2 mannen, toen ik 1 Juni helemaal vol blijheid en enthousiasme van de wensouderbijeenkomst vandaan kwam en afgelopen 8 November toen ik de speeddate had. Ik liet wel steeds weten dat ik naar Amsterdam ging, maar wat ik ging doen dat liet ik in het midden.

Dit ging mij eigenlijk steeds meer en meer tegenstaan, als je met iets bezig bent waarvan je hoopt dat het heel je leven zal gaan veranderen, dan wil je, wat zeg ik moet je het delen, althans ik wel. Het gevoel dat ik in het begin had, is wel iets afgenomen, dus ik wil het niet meer van de daken afschreeuwen (IK WIL EEN HOMO STEL VINDEN OM MAMMA TE WORDEN!!!), maar ik wil het wel gewoon kunnen delen zonder te hoeven denken: Hmm wat zullen 'ze' er wel allemaal niet van denken. Terwijl eigenlijk de enige op Facebook die hier niets vanaf weten, mijn kennissen zijn (waaronder vrienden van vroeger) en een paar collega's.

De laatste tijd komt dit alles steeds meer en meer in de spotlights te staan, ik vind dat een fijne en mooie ontwikkeling. Zo heeft een verslag van de speeddate in het Ad, Het Parool en in de wegener groep bladen gestaan. Morgen staat er als het goed is een artikel in de Trouw over de workshops die ik al vaker heb gevolgd bij Sara Coster en in januari een artikel in het blad van COC Z. met mij in de hoofdrol!! Compleet met foto en een mailadres waarop ik hoop heel veel reacties te ontvangen van allemaal leuke mannen (homo's natuurlijk) uit Z.!

Als het zover is zal ik natuurlijk een link delen hier, maar wie weet deel ik de link ook wel op Facebook, dan kom ik voor mijn gevoel ook echt 'uit de kast'.