Van dit mooie compliment!
Mariska, ik heb net vol bewondering je blog door zitten spitten/lezen.
Nadat ik nátuurlijk al een paar keer in je topic mee las met de updates was ik toch wel nieuwsgierig naar het ontstaan van deze keuze...
Vind het heel knap hoe je dit verwoord en wat je eraan doet om je wens werkelijkheid te laten worden!
Ik hoop voor je dat dit alles je gegund is en je wens uit gaat komen. ik gun het je in ieder geval!
Ik weet hoe het is wanneer je rammelende eierstokken je knettergek maken.
Ik kan me niet voorstellen hoe het voor jou moet zijn.....
Hopelijk wordt die bosbrand snel gedoofd!
vrijdag 20 december 2013
dinsdag 3 december 2013
Uit de kast
Ik heb besloten om niet meer geheimzinnig te doen over mijn wensmamma zijn en de manier waarop ik die wil bereiken. Op Facebook deed ik eerder omslachtig en eigenlijk liet ik nooit weten wat ik ging doen. Bv toen ik stikzenuwachtig was voor een date met 2 mannen, toen ik 1 Juni helemaal vol blijheid en enthousiasme van de wensouderbijeenkomst vandaan kwam en afgelopen 8 November toen ik de speeddate had. Ik liet wel steeds weten dat ik naar Amsterdam ging, maar wat ik ging doen dat liet ik in het midden.
Dit ging mij eigenlijk steeds meer en meer tegenstaan, als je met iets bezig bent waarvan je hoopt dat het heel je leven zal gaan veranderen, dan wil je, wat zeg ik moet je het delen, althans ik wel. Het gevoel dat ik in het begin had, is wel iets afgenomen, dus ik wil het niet meer van de daken afschreeuwen (IK WIL EEN HOMO STEL VINDEN OM MAMMA TE WORDEN!!!), maar ik wil het wel gewoon kunnen delen zonder te hoeven denken: Hmm wat zullen 'ze' er wel allemaal niet van denken. Terwijl eigenlijk de enige op Facebook die hier niets vanaf weten, mijn kennissen zijn (waaronder vrienden van vroeger) en een paar collega's.
De laatste tijd komt dit alles steeds meer en meer in de spotlights te staan, ik vind dat een fijne en mooie ontwikkeling. Zo heeft een verslag van de speeddate in het Ad, Het Parool en in de wegener groep bladen gestaan. Morgen staat er als het goed is een artikel in de Trouw over de workshops die ik al vaker heb gevolgd bij Sara Coster en in januari een artikel in het blad van COC Z. met mij in de hoofdrol!! Compleet met foto en een mailadres waarop ik hoop heel veel reacties te ontvangen van allemaal leuke mannen (homo's natuurlijk) uit Z.!
Als het zover is zal ik natuurlijk een link delen hier, maar wie weet deel ik de link ook wel op Facebook, dan kom ik voor mijn gevoel ook echt 'uit de kast'.
Dit ging mij eigenlijk steeds meer en meer tegenstaan, als je met iets bezig bent waarvan je hoopt dat het heel je leven zal gaan veranderen, dan wil je, wat zeg ik moet je het delen, althans ik wel. Het gevoel dat ik in het begin had, is wel iets afgenomen, dus ik wil het niet meer van de daken afschreeuwen (IK WIL EEN HOMO STEL VINDEN OM MAMMA TE WORDEN!!!), maar ik wil het wel gewoon kunnen delen zonder te hoeven denken: Hmm wat zullen 'ze' er wel allemaal niet van denken. Terwijl eigenlijk de enige op Facebook die hier niets vanaf weten, mijn kennissen zijn (waaronder vrienden van vroeger) en een paar collega's.
De laatste tijd komt dit alles steeds meer en meer in de spotlights te staan, ik vind dat een fijne en mooie ontwikkeling. Zo heeft een verslag van de speeddate in het Ad, Het Parool en in de wegener groep bladen gestaan. Morgen staat er als het goed is een artikel in de Trouw over de workshops die ik al vaker heb gevolgd bij Sara Coster en in januari een artikel in het blad van COC Z. met mij in de hoofdrol!! Compleet met foto en een mailadres waarop ik hoop heel veel reacties te ontvangen van allemaal leuke mannen (homo's natuurlijk) uit Z.!
Als het zover is zal ik natuurlijk een link delen hier, maar wie weet deel ik de link ook wel op Facebook, dan kom ik voor mijn gevoel ook echt 'uit de kast'.
zondag 17 november 2013
De speeddate!
Vorige week vrijdag was het dan éindelijk zover, de speeddate. Ik had te lang niets gedaan met mijn kinderwens en co-ouderschap wens en merkte dat dat niet goed voor mij is. Ermee bezig zijn in je hoofd is toch veel fijner.
Ik had er heel veel zin in, want Sara had immers gezegd dat er ook een stel zou zijn uit Amsterdam die wellicht weer terug wilden gaan naar het oost'n en laat ik daar nou net wonen ;-)
Bij binnenkomst kreeg ik te horen dat ik nummer 33 was, met de letters CB erop. C staat voor Utrecht eo en B voor Amsterdam eo. Ook kon je op een andere sticker je woonplaats opschrijven, dus ik had gekozen voor Zwolle/Amsterdam.
Toen ik de zaal binnenkwam voelde het wat ongemakkelijk, want ik kende helemaal niemand, dus maar een drankje besteld en ergens gaan staan. Ik stond er net 5 minuten toen ik gewoon maar op keek en wie zag ik daar? Één van de mannen met wie ik al een date had gehad en die mij hebben afgewezen vanwege minj ziekte. Dit was iets wat ik echt niet leuk vond, dus ik heb iemand van de organisatie opgezocht en hij zocht Sara voor mij op. Zij begreep het meteen dat ik ze niet wilde spreken dus ze heeft ervoor gezorgd dat dat niet hoefde.
Daarna kwam ik iemand tegen van de fb groep en zij was er met iemand die ik herkende van de wensouderbijeenkomst, het is echt een klein wereldje wat dat betreft. De speeddate begon met een praatje van Sara, ze vertelde wat over hoe de avond zou verlopen. Er zouden 9 rondes zijn, maar het kon ook zomaar zo zijn dat je niet alle 9 rondes een gesprek had, wat ik maar best vond ;). De 1e 2 rondes waren het mannen uit Utrecht, ze spraken me beide niet echt aan, vooral omdat de 2e man in Utrecht wilde blijven wonen en ik ben bereid te verhuizen, maar niet naar Utrecht. Daarna had ik 2 rondes pauze en de volgende man kwam al meer uit de buurt (namelijk de achterhoek), maar ook hiermee geen klik. Vervolgens met een man gesproken die én hetero is en meer een donor rol in gedachten had en toen had ik alweer pauze haha. Nou ja ik vond het niet heel erg hoor, ik hoopte gewoon dat ik eens met Amsterdammers zou praten, maar nee de man in de ronde daarna kwam weer uit Utrecht en hij vroeg alleen maar wat mijn favo series en films waren, niet echt dingen die belangrijk zijn naar mijn mening.
Bij ronde 7 was het eindelijk een stel/of een man uit Amsterdam, blij als ik was ging ik aan het tafeltje zitten, maar de mannen kwamen niet :-( . Ik had dus weer pauze, ik had de hoop eigenlijk al opgegeven dat ik nog een leuk gesprek zou hebben dus toen voor ronde 8 een gesprek had met een stel had ik niet verwacht dat het zo leuk zou zijn. Voor ik het wist waren de 9 minuten om en ging de bel weer. Zij zijn het enige stel geweest met wie ik een mail adres heb uitgewisseld, want de mannen uit de laatste ronde waren weer zo'n tegenvaller. Vreselijk!
Al met al kan ik zeggen dat het een speeddate met mogelijke pappa's van je kinderen bijna hetzelfde voelt als een speeddate met een mogelijke partner. In het begin voelt het allemaal erg ongemakkelijk, maar tegen het einde gaat het al veel gemakkelijker. Ook nu heb ik er niet veel aan over gehouden, maar toch vond ik het een hele leuke avond, omdat dit zo anders voelt. Hoe mooi is het als iig één iemand door deze avond z'n/haar wens in vervulling ziet gaan. Er is niets mooiers dan dat!
Met de mannen van ronde 8 is het niets geworden, maar ik heb er wel een mooi compliment aan over gehouden, namelijk dat ze een fijn (moeder)gevoel bij mij hadden en die steek ik maar mooi in mijn zak.
En wat betreft de mannen uit Amsterdam die misschien naar het oost'n willen verhuizen die heb ik niet gesproken, maar het is wel een wordt vervolgd!
Ik had er heel veel zin in, want Sara had immers gezegd dat er ook een stel zou zijn uit Amsterdam die wellicht weer terug wilden gaan naar het oost'n en laat ik daar nou net wonen ;-)
Bij binnenkomst kreeg ik te horen dat ik nummer 33 was, met de letters CB erop. C staat voor Utrecht eo en B voor Amsterdam eo. Ook kon je op een andere sticker je woonplaats opschrijven, dus ik had gekozen voor Zwolle/Amsterdam.
Toen ik de zaal binnenkwam voelde het wat ongemakkelijk, want ik kende helemaal niemand, dus maar een drankje besteld en ergens gaan staan. Ik stond er net 5 minuten toen ik gewoon maar op keek en wie zag ik daar? Één van de mannen met wie ik al een date had gehad en die mij hebben afgewezen vanwege minj ziekte. Dit was iets wat ik echt niet leuk vond, dus ik heb iemand van de organisatie opgezocht en hij zocht Sara voor mij op. Zij begreep het meteen dat ik ze niet wilde spreken dus ze heeft ervoor gezorgd dat dat niet hoefde.
Daarna kwam ik iemand tegen van de fb groep en zij was er met iemand die ik herkende van de wensouderbijeenkomst, het is echt een klein wereldje wat dat betreft. De speeddate begon met een praatje van Sara, ze vertelde wat over hoe de avond zou verlopen. Er zouden 9 rondes zijn, maar het kon ook zomaar zo zijn dat je niet alle 9 rondes een gesprek had, wat ik maar best vond ;). De 1e 2 rondes waren het mannen uit Utrecht, ze spraken me beide niet echt aan, vooral omdat de 2e man in Utrecht wilde blijven wonen en ik ben bereid te verhuizen, maar niet naar Utrecht. Daarna had ik 2 rondes pauze en de volgende man kwam al meer uit de buurt (namelijk de achterhoek), maar ook hiermee geen klik. Vervolgens met een man gesproken die én hetero is en meer een donor rol in gedachten had en toen had ik alweer pauze haha. Nou ja ik vond het niet heel erg hoor, ik hoopte gewoon dat ik eens met Amsterdammers zou praten, maar nee de man in de ronde daarna kwam weer uit Utrecht en hij vroeg alleen maar wat mijn favo series en films waren, niet echt dingen die belangrijk zijn naar mijn mening.
Bij ronde 7 was het eindelijk een stel/of een man uit Amsterdam, blij als ik was ging ik aan het tafeltje zitten, maar de mannen kwamen niet :-( . Ik had dus weer pauze, ik had de hoop eigenlijk al opgegeven dat ik nog een leuk gesprek zou hebben dus toen voor ronde 8 een gesprek had met een stel had ik niet verwacht dat het zo leuk zou zijn. Voor ik het wist waren de 9 minuten om en ging de bel weer. Zij zijn het enige stel geweest met wie ik een mail adres heb uitgewisseld, want de mannen uit de laatste ronde waren weer zo'n tegenvaller. Vreselijk!
Al met al kan ik zeggen dat het een speeddate met mogelijke pappa's van je kinderen bijna hetzelfde voelt als een speeddate met een mogelijke partner. In het begin voelt het allemaal erg ongemakkelijk, maar tegen het einde gaat het al veel gemakkelijker. Ook nu heb ik er niet veel aan over gehouden, maar toch vond ik het een hele leuke avond, omdat dit zo anders voelt. Hoe mooi is het als iig één iemand door deze avond z'n/haar wens in vervulling ziet gaan. Er is niets mooiers dan dat!
Met de mannen van ronde 8 is het niets geworden, maar ik heb er wel een mooi compliment aan over gehouden, namelijk dat ze een fijn (moeder)gevoel bij mij hadden en die steek ik maar mooi in mijn zak.
En wat betreft de mannen uit Amsterdam die misschien naar het oost'n willen verhuizen die heb ik niet gesproken, maar het is wel een wordt vervolgd!
maandag 14 oktober 2013
Helaas toch pech...
Helaas is de angst die ik in één van mijn vorige berichten uitspraak, namelijk:
Als ze mij hadden afgewezen, omdat ze geen klik voelde was dat ook jammer geweest, maar toch veel minder erg, want hieraan kan ik helemaal NIETS maar dan ook NIETS veranderen. Met geen enkele mogelijkheid kan ik ervoor zorgen dat mijn kind deze ziekte niet krijg, er is nou eenmaal een kans van 50% dat mijn kind deze ziekte krijgt, maar er is ook een kans van 50% dat mijn kind deze ziekte NIET krijgt. Het is hun goed recht hoor om mij af te wijzen hierop, maar toch vind ik het moeilijk.
De 1e gedachte die dan ook meteen door mijn hoofd ging was: Nu word ik nooit mamma, want ik vind nooit een stel/single man die wel een kind met mij wil ondanks mijn erfelijke ziekte. Ik kan die ook heel goed ombuigen naar een reële gedachte, maar toch komt ie zo af en toe naar boven in mijn hoofd en dat deed ie niet voordat ik deze date had.
Maar goed ik ga weer vol goede moed verder. Allereerst op naar een speeddate op 8 november, wie weet wat voor mannen daarbij zitten en anders is het een goede oefening. En wie weet ga ik in de toekomst toch echt verhuizen hiervoor, maar daar heb ik het voorlopig nog niet over, want dat is slechts een hele kleine gedachte in mijn hoofd. Eerst maar eens zien of er mannen in t oost'n zijn die wakker gaan worden!
Maar het meeste bang ben ik dat ze me niet willen omdat ik 2 erfelijke ziektes heb en dat ik nooit een stel zal vinden en dus geen mamma zal worden. Daar ben ik echt het allermeeste bang voor. Ik laat het niet toe, want dan kan ik net zo goed nu al stoppen met mijn zoektocht.uitgekomen. De mannen met wie ik op 22 september een date hadden hebben ervan afgezien. Ook al was de date hartstikke gezellig was er volgens mij ook echt een klik, maar ze willen niet verder met mij gaan, omdat ik dus een erfelijke ziekte heb.
Als ze mij hadden afgewezen, omdat ze geen klik voelde was dat ook jammer geweest, maar toch veel minder erg, want hieraan kan ik helemaal NIETS maar dan ook NIETS veranderen. Met geen enkele mogelijkheid kan ik ervoor zorgen dat mijn kind deze ziekte niet krijg, er is nou eenmaal een kans van 50% dat mijn kind deze ziekte krijgt, maar er is ook een kans van 50% dat mijn kind deze ziekte NIET krijgt. Het is hun goed recht hoor om mij af te wijzen hierop, maar toch vind ik het moeilijk.
De 1e gedachte die dan ook meteen door mijn hoofd ging was: Nu word ik nooit mamma, want ik vind nooit een stel/single man die wel een kind met mij wil ondanks mijn erfelijke ziekte. Ik kan die ook heel goed ombuigen naar een reële gedachte, maar toch komt ie zo af en toe naar boven in mijn hoofd en dat deed ie niet voordat ik deze date had.
Maar goed ik ga weer vol goede moed verder. Allereerst op naar een speeddate op 8 november, wie weet wat voor mannen daarbij zitten en anders is het een goede oefening. En wie weet ga ik in de toekomst toch echt verhuizen hiervoor, maar daar heb ik het voorlopig nog niet over, want dat is slechts een hele kleine gedachte in mijn hoofd. Eerst maar eens zien of er mannen in t oost'n zijn die wakker gaan worden!
zondag 29 september 2013
De roze golf
Afgelopen vrijdag was het dan éindelijk zover, tijd voor ons interview voor het programma De roze golf van RTV Oost. Ik had er erg veel zin in en vond het ook erg spannend.
Het was ook erg leuk om E. te ontmoeten, had al een paar keer mail contact met haar gehad, maar zo irl is het toch altijd fijner op de een of andere manier. Samen naar RTV Oost gereden en toen we daaraan kwamen was het dus niet bekend blijkbaar dat wij zouden komen, nou ja we zaten net 5/10 minuten in de lobby/kantine toen Jan Erik op ons af kwam lopen.
Eerst lekker wat gegeten en gepraat over het programma en onze kinderwens (duh) en daarna naar de studio gelopen. Leuk om eens een studio te zien, normaal luister ik natuurlijk alleen maar naar de radio, maar een studio zelf heb ik nog niet eerder van binnen gezien. We gingen zitten, hij startte wat op en toen begon de opname. De opname zelf was fijn, gezellig en het ging allemaal echt hartstikke spontaan. Ik heb gezegd wat ik wel wilde zeggen en niets gezegd over wat de mensen niet aangaat.
Hij zei na afloop dat hij eigenlijk niets hoefde te knippen, omdat het allemaal zo goed en natuurlijk ging. Daarna nog een half uur zitten kletsen in de studio (zonder dat het opgenomen werd) en E. en ik zijn daarna nog even een bakje koffie gaan doen om het nog even door te spreken.
Het was gepland dat de uitzendingen op 13 Oktober was, maar niets gaat zoals je denkt dat het gaat (daar heb ik het nog wel een andere keer over), want vanavond om 19 uur kreeg ik een appje van E. dat het al was uitgezonden. Weer niet waarom, maar Jan Erik moest hiervoor kiezen. Dus ik heb het vanavond al beluisterd. Het gesprek komt op mij over zoals het was en dat is dus een goed teken. E. en ik zijn erg duidelijk geweest wat dat betreft.
Ik hoop dat er iig heel veel homo's hebben geluisterd en denken: Hmm goh die Marieke klonk wel erg leuk, laten we eens op de site van Meer dan gewenst kijken, of laten we RTV Oost mailen.
En anders was dit gewoon een manier om het te vertellen aan de mensen, dat dit ook een manier is.
De uitzending is hier te horen: De roze golf - uitzending
Het was ook erg leuk om E. te ontmoeten, had al een paar keer mail contact met haar gehad, maar zo irl is het toch altijd fijner op de een of andere manier. Samen naar RTV Oost gereden en toen we daaraan kwamen was het dus niet bekend blijkbaar dat wij zouden komen, nou ja we zaten net 5/10 minuten in de lobby/kantine toen Jan Erik op ons af kwam lopen.
Eerst lekker wat gegeten en gepraat over het programma en onze kinderwens (duh) en daarna naar de studio gelopen. Leuk om eens een studio te zien, normaal luister ik natuurlijk alleen maar naar de radio, maar een studio zelf heb ik nog niet eerder van binnen gezien. We gingen zitten, hij startte wat op en toen begon de opname. De opname zelf was fijn, gezellig en het ging allemaal echt hartstikke spontaan. Ik heb gezegd wat ik wel wilde zeggen en niets gezegd over wat de mensen niet aangaat.
Hij zei na afloop dat hij eigenlijk niets hoefde te knippen, omdat het allemaal zo goed en natuurlijk ging. Daarna nog een half uur zitten kletsen in de studio (zonder dat het opgenomen werd) en E. en ik zijn daarna nog even een bakje koffie gaan doen om het nog even door te spreken.
Het was gepland dat de uitzendingen op 13 Oktober was, maar niets gaat zoals je denkt dat het gaat (daar heb ik het nog wel een andere keer over), want vanavond om 19 uur kreeg ik een appje van E. dat het al was uitgezonden. Weer niet waarom, maar Jan Erik moest hiervoor kiezen. Dus ik heb het vanavond al beluisterd. Het gesprek komt op mij over zoals het was en dat is dus een goed teken. E. en ik zijn erg duidelijk geweest wat dat betreft.
Ik hoop dat er iig heel veel homo's hebben geluisterd en denken: Hmm goh die Marieke klonk wel erg leuk, laten we eens op de site van Meer dan gewenst kijken, of laten we RTV Oost mailen.
En anders was dit gewoon een manier om het te vertellen aan de mensen, dat dit ook een manier is.
De uitzending is hier te horen: De roze golf - uitzending
maandag 16 september 2013
Zenuwen...
Ken je dat, het gevoel van zenuwen als je een leuke afspraak hebt? Ik ken het wel in ieder geval. In de afgelopen 4 jaar dat ik nu weer single ben heb ik heel wat dates gehad en voor al die dates was ik de dag zelf altijd zo zenuwachtig. De ene keer trouwens erger dan de andere keer. Nou nu is het vele malen erger.
Ik heb pas aankomende (of nou ja éindelijk want al behoorlijk lang geleden gepland) zondag een date en ik ben nu al zenuwachtig. Ik voelde het al lichtelijk toen ik afgelopen donderdag niet in slaap kon komen (zie vorig bericht), maar nu is het ook overdag aanwezig. Als ik er aan denk voel ik een soort van paniekerig soort zenuwen naar boven borrelen. Buikpijn heb ik er (nog) niet van, maar het zit eraan te komen.
Ik denk nu al aan:
* wat zal ik aandoen?
* hoe zal ik mijn haar doen?
* hoe zal ik brengen dat ik 2 erfelijke ziektes heb?
* hoe zullen ze zijn in het echt?
Ik vind het ook echt zo ontzettend spannend allemaal, want er hangt zoveel vanaf. Stel, stel (en natuurlijk hoop ik t) dat het onwijs klikt en dat we vaker gaan afspreken en het alleen maar beter en beter wordt en we besluiten voor elkaar te gaan dan zou het zo maar kunnen zijn dat we volgend jaar gaan proberen om zwanger te worden (in mijn ideaalplaatje he). En hoe geweldig, super en alles het ook is ik vind het zo ontzettend spannend en ergens een heel klein beetje eng.
Wat nou als ik mijn baan kwijt raak?
Wat nou als mijn kindje ziek blijkt te zijn?
Wat nou als mijn huis niet snel verkocht raakt?
Wat nou, wat nou, wat nou?
Ik weet dat ik het wil, dat is het allemaal niet waar ik bang voor ben. Ik ben voor zoveel bang, maar hier ben ik niet bang voor.
Maar het meeste bang ben ik dat ze me niet willen omdat ik 2 erfelijke ziektes heb en dat ik nooit een stel zal vinden en dus geen mamma zal worden. Daar ben ik echt het allermeeste bang voor. Ik laat het niet toe, want dan kan ik net zo goed nu al stoppen met mijn zoektocht.
Dus ik ga van het positieve, want na alle pech in de liefde de afgelopen 4 jaar vind ik dat nu geluk mag hebben, dus PUNT UIT!
Ik wil alvast mijn excuses maken deze week aan mijn vrienden/collega's voor mijn gedrag!
Ik heb pas aankomende (of nou ja éindelijk want al behoorlijk lang geleden gepland) zondag een date en ik ben nu al zenuwachtig. Ik voelde het al lichtelijk toen ik afgelopen donderdag niet in slaap kon komen (zie vorig bericht), maar nu is het ook overdag aanwezig. Als ik er aan denk voel ik een soort van paniekerig soort zenuwen naar boven borrelen. Buikpijn heb ik er (nog) niet van, maar het zit eraan te komen.
Ik denk nu al aan:
* wat zal ik aandoen?
* hoe zal ik mijn haar doen?
* hoe zal ik brengen dat ik 2 erfelijke ziektes heb?
* hoe zullen ze zijn in het echt?
Ik vind het ook echt zo ontzettend spannend allemaal, want er hangt zoveel vanaf. Stel, stel (en natuurlijk hoop ik t) dat het onwijs klikt en dat we vaker gaan afspreken en het alleen maar beter en beter wordt en we besluiten voor elkaar te gaan dan zou het zo maar kunnen zijn dat we volgend jaar gaan proberen om zwanger te worden (in mijn ideaalplaatje he). En hoe geweldig, super en alles het ook is ik vind het zo ontzettend spannend en ergens een heel klein beetje eng.
Wat nou als ik mijn baan kwijt raak?
Wat nou als mijn kindje ziek blijkt te zijn?
Wat nou als mijn huis niet snel verkocht raakt?
Wat nou, wat nou, wat nou?
Ik weet dat ik het wil, dat is het allemaal niet waar ik bang voor ben. Ik ben voor zoveel bang, maar hier ben ik niet bang voor.
Maar het meeste bang ben ik dat ze me niet willen omdat ik 2 erfelijke ziektes heb en dat ik nooit een stel zal vinden en dus geen mamma zal worden. Daar ben ik echt het allermeeste bang voor. Ik laat het niet toe, want dan kan ik net zo goed nu al stoppen met mijn zoektocht.
Dus ik ga van het positieve, want na alle pech in de liefde de afgelopen 4 jaar vind ik dat nu geluk mag hebben, dus PUNT UIT!
Ik wil alvast mijn excuses maken deze week aan mijn vrienden/collega's voor mijn gedrag!
donderdag 12 september 2013
Another update
Week 36 is alweer voorbij en t is ook 10 September geweest. De radio opname is echter nog niet geweest en staat vooralsnog op de planning voor de 26ste. Wat dat betreft dus wordt vervolgd.
Afgelopen dinsdag het gesprek gehad met de voorzitter van t COC. Dat was echt een heel fijn gesprek, het over van alles en nog wat gehad en de bijeenkomst gaat er zeker van komen, is t niet in november dan is t wel in januari! Ik hoop hem niet nodig te hebben, maar meehelpen lijkt me ook erg leuk!
Ik zou nu eigenlijk moeten slapen, maar ik heb weer eens 'last' van leuke gedachtes die mij wakker houden. En wel de volgende:
* hoe leuk t wel weer niet was afgelopen zondag, wederom een meeting met de meiden
* een date die er de 22e zit aan te komen, met jawel t stel uit Amersfoort
* hoe blij ik wel niet ben met weer nieuwe fijne reacties op mijn nieuws
* de radio opname
* de bijeenkomst
* heel anders maar wel leuk mijn mams die weer gezellig langskomt
* ook heel anders maar een 'date' met één van mijn allerliefste vriendinnen.
En last but not least dat ik maandag de laatste pil van deze strip heb genomen (niet specifiek deze strip trouwens).
Abonneren op:
Posts (Atom)