I am a mamma

Het is zover, echt waar ik ben een mamma. En wow wat is het geweldig! Het meest geweldige gevoel ever. Ik had nooit verwacht dat het allemaal zo overweldigend zou zijn, dat je zoveel kunt houden van zo'n klein kindje. Eerst was ik zwaar verliefd en vorige week zondag kwam het besef ineens, ik hou zielsveel van dit kleine mannetje, van Jip. En daar kwamen ook de kraamtranen weer. Tranen van geluk, tranen van blijheid.

Maar ik moet zeggen dat het moederschap ook veel onzekerheid met zich meebrengt. Doe ik het allemaal wel goed vraag ik mezelf soms af en soms blijft Jip maar huilen en weet ik echt niet meer wat ik moet doen (vooral 's nachts heb ik hier veel last van, want dan wil ik gewoon slapen).

De zwangerschap heb ik ondanks de lichamelijke klachten als iets heel moois ervaren. Het is zo bijzonder om je kindje te voelen schoppen. Om te zien hoe je kindje reageert op jouw aanrakingen. Te zien hoe je lichaam veranderd, dat je buik steeds groter wordt en de echo's die steeds weer veranderen. Van een gummy beertje in een echt mensje. En toch blijft het allemaal nog zo onwerkelijk en heb je geen idee hoe het is als die kleine er eenmaal is. Ik had iig nooit verwacht dat het zou zijn zoals het nu is. 

De bevalling was pijnlijk en heftig, maar toen ze zeiden: Mariska doe je ogen eens open en 1 sec later werd Jip geboren en op mijn borst werd gelegd was zo'n mooi moment. Daar was hij dan éindelijk. na maanden van afvragen hoe hij eruit zou zien zag ik hem éindelijk. Hij was (en is nog steeds) zo mooi! Een half uur lang ging alles langs me heen, totdat ik ineens naar de OK moest. Pff dat was zwaar, moest ik ineens mijn kleine man afstaan en werd ik van hem weg gereden. Ik wist dat hij bij zijn pappa bleef, maar dat maakte het voor mij niet minder pijnlijk en moeilijk. Toen ik weer wakker werd was dan ook het enige wat ik wilde: Jip weer zien!!! Gelukkig kwam hij al snel weer naar me toe.

Voor mij (en ook voor de pappa) klopt het cliche gevoel. Ik kan me gewoon niet meer voorstellen hoe mijn leven was vóór Jip. Echt het lukt me gewoon niet. Ik kan me niet meer voorstellen dat hij er niet is. Ook al ben ik af en toe echt doodmoe (en vallen nu alweer mijn ogen dicht, terwijl het net 8 uur is geweest), word ik gek van het gehuil (vooral midden in de nacht ;) ) en ben ik al best wel toe aan me time (al kan ik hier ook helemaal nog niet aan toegeven en wil ik dit ook helemaal niet). Ik denk dat het straks (in November) best wel wennen zal zijn in het begin, maar kijk ook stiekum uit naar de nachten dat ik wel gewoon kan doorslapen en niet super vroeg wakker word in het weekend. En dat de avonden voor mij zijn. Ik denk dat ik daar een hele leuke moeder van word en natuurlijk weet ik ook dat Jip het dan super goed heeft, want dan is hij immers bij zijn pappa. De beste pappa van de hele wereld!

Vanaf nu breekt een hele nieuwe tijd aan. Een tijd waar ik zin in heb. Huis te koop zetten, nieuw huis vinden in een andere woonplaats in de buurt van de pappa. Nieuw werk vinden. 1e sinterklaas met Jip, 1e kerst, 1e oud & nieuw. 1e keer moederdag, 1e keer vaderdag. 1e verjaardag. Allemaal eerste keren. Ik kijk ernaar uit!

Nog 40 dagen!

En nu ben ik ineens alweer 34 weken zwanger. De laatste keer dat ik heb geschreven was ik 23 weken en voelde ik ons mannetje net. Ondertussen is het schoppen af en toe pijnlijk en heb ik t gevoel dat hij zich een weg naar buiten aan t zoeken is via mijn buik ;) . Heb ik nog het geluk dat de placenta aan de voorkant ligt, anders was het nog veel pijnlijker geweest. Maar ik geniet er nog elke dag van. Dit is echt het mooiste gevoel van de hele wereld.

Verder gaat het qua lichamelijke klachten niet echt geweldig. Ik ben al 2,5 week eerder met verlof gegaan, oftewel de ziektewet ingegaan. Het ging gewoon niet meer. Na 4 uur werken had ik de hele middag nodig om bij te komen en de lichamelijke klachten werden steeds erger. Achteraf erg blij dat ik die stap heb gezet, want nu kan ik mijn eigen dag indelen zoals ik dat wil. Lekker rustig aan wakker worden en ontbijten. Dan wat huishoudelijke klusjes doen (soms ook wel eens gewoon niet ;) ) . 's Middags of iets ondernemen met vriendinnen oid en een dutje doen (als ik er behoefte aan heb) en dat dan elke dag. Vanaf gisteren is het officiële verlof ingegaan.
Ik heb sinds een paar weken een hele vervelende klacht erbij, ik kan namelijk nauwelijks lopen. Iets wat toch erg vervelend is. Kleine stukjes in huis gaan nog wel, maar langer dan 5 minuten achter elkaar kan ik niet meer lopen. Veel pijn dan in mijn been. Hopelijk gaat t nog over, maar ik ga het iig bespreken met de gyn, want zo houd ik t niet nog 6 weken vol. Elke avond verga ik namelijk van de pijn en kan ik me nauwelijks nog bewegen. Op deze manier zit ik wel heel erg vast aan mijn huis :(

Vandaag is de kinderwagen geleverd en daarmee is het laatste in huis van alles wat ik in huis moet hebben (op de kleine dingetjes na). Vanmiddag maar even in elkaar zetten samen met J. Het maakt het weer een stukje echter. Bijna alle wasjes zijn gedraaid, bedje nog opmaken, mijn bed op kratjes zetten. Huis weer aan kant maken en ik ben er klaar voor, laat ons mannetje maar komen :) . Ik heb er zoveel zin in, al blijf ik t tegelijkertijd ook wel eng vinden hoor. Zo'n raar idee dat hij er straks gewoon is en niet meer veilig in mijn buik zit. En dat ik ineens voor zo'n klein hummeltje ga zorgen.

Dat mijn wens gewoon ECHT gaat uitkomen. Jeetje ik droom hier al zo lang van en NU is het dan eindelijk zover. Als ik mezelf zie met mijn mooie zwangere buik vind ik het zo onwerkelijk, zo fijn, zo heerlijk.

Bubbels enzo

Bubbels enzo

Laten we het eens over bubbels hebben en dan niet over de bubbels in cola of champagne, maar de bubbels die ik zou moeten voelen als ons mannetje zou schoppen in mijn buik.
Weken gingen voorbij, geen bubbels. Tot 2 weken geleden. Ik lag in bed en daar was ineens een bubbel! Niet een bubbel zoals je wel eens hebt als je darmen van slag zijn, maar een echte bubbel bubbel.

Daarna voelde ik af en toe een bubbel, maar sinds vorige week voel ik ons mannetje elke dag. Eerst alleen met liggen, maar nu ook gewoon met zitten. Afgelopen zondag voelde ik hem ook voor het eerst tegen mijn hand aan.

Wat is dit een heerlijk gevoel, ik ben er helemaal verliefd op. Gisteren ook zo mooi. Mijn kat lag op mijn schoot en ook gedeeltelijk tegen mijn onderbuik aan en jawel hoor, ons mannetje voelde dat en begon me toch lekker te schoppen tegen mijn buik aan. Gelukkig voelde mijn kat het nog niet, maar ik denk dat ook dat niet lang op zich laat wachten, dat is fijn, want dan kan pappa ook eindelijk voelen hoe bijzonder dit wel niet is.

Ondertussen alweer 23 weken zwanger!! Na maandag nog 10 weken werken en ik heb al verlof en nog ong 17 weken en wie weet zijn we dan al pappa en mamma! Dan kunnen we eindelijk niet meer ‘ons mannetje’zeggen, maar hem gewoon bij zijn naam noemen.

As zondag gaan we met mijn vader even rond de tafel zitten voor wat betreft het geboortekaartje, mijn vader gaat deze namelijk ontwerpen. Ben benieuwd naar het resultaat.

It's a...

Ondertussen weet iedereen het al, dus ook tijd om het op de blog te zetten!!
Ik had vanaf week 8 het gevoel dat het een jongetje was. Ik weer niet waarom, gewoon een gevoel. Ik ben rond de 10 weken even naar een meisje gegaan, maar na de 13 weken echo weer terug gegaan naar mijn 1e gevoel. Iets in me zei: Mariska je wordt een jongensmamma.
En aangezien ik jarenlang een lichte voorkeur had voor een meisje, ik wist zelfs al jarenlang een naam voor een meisje, was het een raar gevoel. Hoe lang heb ik wel niet gedacht in 'zij' , keek ik alleen maar naar meisjeskleding enz enz.

14 februari was het zover, tijd voor de geslachtsbepalende echo! Zou mijn gevoel kloppen? Ik moest een volle blaas hebben, dat nam ik alleen helaas iets te letterlijk met als gevolg dat ik niet meer kon lopen/zitten door de te volle blaas. Ik was dan ook blij dat we binnen mochten komen. Toen ik eenmaal lag was het volle blaas gevoel ook meteen weg. Ik wilde het gewoon weten!
En toen kwam het nieuws. Een jongen, we krijgen een jongen. Ik kreeg tranen in mijn ogen van blijdschap. Mijn gevoel had het goed! Ik was zo blij, dit maakte het allemaal zoveel echter!

Het eerste wat ik daarna deed was mijn vriendinnen een appje sturen met het blije nieuws en daarna naar de stad gegaan. Het 1e pakje gekocht hihi en blauwe kleurstof. Ik wilde het namelijk persoonlijk aan mijn mams en de moeder + familie van Jaap vertellen en dat wilde ik doen middels een cupcake.
Ook onze ouders reageerden super leuk (al waren ze natuurlijk net zo blij geweest met een meisje ;) ).

Ondertussen zijn we een maand verder en ik zit nog steeds op een blauwe wolk. Ik had wel een dag nodig om om te schakelen van een meisje in mijn hoofd naar een jongen, maar ik ben helemaal 180 graden omgedraaid. Ik kijk niet eens meer naar meisjes spul en ik vind de namen die we hebben bedacht (jaja die weten we al bijna 100% zeker) zo mooi!!!

Ik moet nu ook maar het uiterlijk van mijn blog gaan aanpassen, want die is wel heel erg meisjesachtig ;)

Ik kan niet wachten totdat ik ons kleine mannetje in mijn armen kan sluiten ♥♥♥

Soms...

Soms heb ik momenten, zoals nu, dat ik t gevoel heb dat ik droom. Dat t allemaal een droom is dat ik zwanger ben. Hoe vaak ik niet gedroomd heb dat ik zwanger was, dat ik een kindje had om vervolgens wakker te worden en te beseffen dat t niet zo was. Ontelbaar vaak. En nu word ik niet wakker,  nu is t gewoon zo.
Ik blijf t raar, vreemd, bizar, abstract, maar ook mooi, fijn, heerlijk, geweldig vinden. Ik ben op dit moment zo gelukkig. Ik blijf maar kijken naar de echo foto's. Het geluid van t hartje blijf ik horen in gedachten.
Kan je gewoon echt al verliefd zijn of van een mens  houden dat er nog niet is? Ja dat kan. Ik kan niet wachten om die kleine straks te zien.
Volgende stap is 14 februari dan gaan we te weten komen of we een jongen of meisje krijgen. Ben zo ontzettend benieuwd!

Grootste update tot nu toe!

Er is veel veranderd in mijn leven sinds de laatste update. In de laatste update vertelde ik dat we in Oktober de 1e ronde hadden qua zwanger worden. En nu bijna 4 maanden later ben ik zwanger. Wat kan er toch veel veranderen in een jaar tijd. 1 jaar geleden kende ik de vader nog niet eens. Even in het kort wat er is gebeurd allemaal.

1e poging:
De 1e poging was heel ongemakkelijk, want hoe gingen we het precies doen, wat zouden we ervan vinden en hoe zou de afloop zijn? Al die maanden van ovulatie testen gebruiken bleken wel een beetje te helpen, maar ik vertrouwde mijn eigen lichaam niet meer en daardoor was de 1e inseminatie één dag te vroeg. Ik dacht een licht streepje te zien, maar achteraf was dit helemaal geen licht streepje, dat lichte streepje kwam pas een dag later. Maar goed die 1e x wisten we dat nog niet. God wat ging het ongemakkelijk! Maar na een half uur gelukt en toen zijn we gezellig samen gaan uit eten, om te vieren dat het de 1e inseminatie was. Daarna nog 2 inseminatie pogingen gedaan (in de 1e ronde) en daarna begon het afschuwelijke wachten. Die 1e ronde voelde ik van alles, pff wat kan een lichaam je voor de gek houden! Ik was snel misselijk, rook een bloedgeur en nog veel meer. Aan het einde vd cyclus, dat mijn nod (niet ongesteldheids dag) eraan kwam voelde ik heel veel symptomen die ook mijn ongesteldheid aankondigde, maar ik negeerde het allemaal. Test gedaan op dag 12 omdat ik niet meer kon wachten, maar die was zo ontzettend wit. En die dag daarna daalde mijn temperatuur, toen wist ik al genoeg ik zou ongesteld worden. Ik heb 2 dagen zitten sippen, maar daarna weer vooruit gekeken. Op naar de volgende keer! En ik mocht bijna 1 week later alweer beginnen met de testen.

2e poging:
De 2e poging ging ik al veel rustiger in. De testen gingen iets beter. Ook was het allang niet meer ongemakkelijk. We deden allebei ons ding en daarna kwam het wachten weer. Deze keer was ik veel rustiger. Ik had geen enkele symptoom. Niet van een ongesteldheid, maar ook niet van een zwangerschap. Op 29 november zou ik mijn nod hebben. Een paar dagen van te voren begon ik een paar dingen op te merken. Ik had ineens hele erge pijn in mijn onderrug (ik heb altijd pijn in mijn rug, maar niet specifiek op die plek) en ik had ineens overal jeuk. Ergens voelde/hoopte ik al dat het goed zat. Mijn temperatuur zou 27 november omlaag moeten gaan als ik de 29ste ongesteld zou moeten worden. Dus die ochtend deed ik de thermometer in mijn mond en toen hij piepte en ik zag staan 37.2 (ong) graden zag staan wist ik het: Ik ging een test doen! Dus test gedaan en na de tijd van wachten zag ik 2 streepjes staan. Ik was vol ongeloof. Foto van gemaakt en naar een paar meiden gestuurd en ook zij zagen allemaal 2 streepjes staan. Zo ontzettend onwerkelijk. Die middag heb ik nog een test gedaan en vrijwel meteen verscheen er een streepje. Ik heb daarna nog 3 normale testen gedaan en één digitale test van CB en toen daar zwanger 2-3 op kwam te staan geloofde ik het pas echt. ZWANGER!!!!

De tijd daarna:
Vanaf ongeveer week 6 ben ik misselijk. Elke dag misselijk. Sommige dagen zijn erger dan de anderen. Sommige dagen kan ik helemaal niets, ben ik verlamd door de misselijkheid. En sommige dagen is de misselijkheid vol te houden. Kerst is niet leuk geweest. Ik heb er niet van genoten, maar 29 december daar leefden we allebei naar toe, want dat was de dag van de echo. Jeetje wat was ik zenuwachtig. Het voelde wel heel erg goed allemaal en ik had er vertrouwen in, maar toch wordt het allemaal nog echter als je dan gewoon zo'n klein kindje ziet. Het was nog geen 2 cm, maar er knipperde gewoon al een hartje. Ik dacht: Wow het is gewoon echt zo, wat ontzettend cool. Ook de as papa vond het helemaal geweldig. Vorige week hebben we de termijnecho gehad en de uitgerekende datum, de dag dat ons wondertje geboren wordt is 5 augustus. Er breekt nu dus een totaal andere tijd aan. Een heerlijke tijd! Nog meer echo's, te weten komen of we een meisje of een jongetje krijgen. Ik ben zo benieuwd!!

1e stappen verder is een lijst maken met wat ik allemaal moet gaan aanschaffen. Veel! En kijken hoe ik mijn huis het beste kan gaan inrichten zodat het allemaal past in huis. Dat wordt nog een hele uitdaging in mijn kleine huisje. Volgend jaar rond deze tijd ben ik al langere tijd mamma, dan zit ik hier niet meer alleen met de katten, maar met een kleintje erbij ♥ Ben ook zo benieuwd hoe de katten gaan reageren!! Tot die tijd geniet ik van alles wat nog komen gaat. Ik probeer toch elke dag een momentje te vinden om erbij stil te staan dat ik zwanger ben en dat er een kindje in me groeit.

Ik kijk er naar uit!!

Insomnia momentje

En ja hoor daar is ie weer t insomnia momentje. Ditmaal op een zaterdag dus niet zo heel erg, maar toch wel weer vervelend.

Vandaag hele leuke middag gehad met meiden die al zwanger/mamma zijn en t was zo gezellig. Ik merk hoe fijn en hoeveel behoefte ik heb om t over mijn kinderwens te hebben met mamma's/mamma's in spe die verder niet in hetzelfde schuitje zitten maar het op de 'normale'  manier doen. Een jaar geleden was ik hier nog niet aan toe geweest en had ik de zwangere buiken niet leuk gevonden. Nu vind ik t heerlijk. En ben ik alleen maar blij!

Er komen zulke spannende momenten aan vanaf nu. Het goed interpreteren van de testen, vervolgens J. appen dat ie langs moet komen om dat vervolgens 2 en 3 dagen later weer te doen. De 1e x insemineren. Het vreemde idee dat ik daarbij heb, maar tegelijkertijd ook zo mooi, want hier heb ik zo naar verlangd. Dan 2 weken lang in spanning zitten(maar veel plannen die 1e x ;-)  ) en dan of ongesteld worden en weten oké we gaan door naar de 2e ronde(en t baal moment die daarbij hoort)  of niet ongesteld worden een test doen en wel of niet zwanger zijn (bij niet zwanger weer de 2e ronde en baalmoment).

Ik kan niet wachten om te beginnen! Alleen 1 probleem al die spuiten die ik had heel wat berichten geleden, die heb ik niet meer en met mijn blonde hoofd heb ik maar 4 spuitjes gekocht. Ik dacht genoeg voor 4 rondes, maar dat klopt natuurlijk niet. Ach ik zeg: 'That's me :-)'

Het is zover!!

Tijd voor een nieuwe update dacht ik maar, ondertussen zijn we namelijk alweer bijna 3 maanden verder, dus het wordt wel eens tijd.

Ik ben ondertussen weer heel wat stappen verder vergeleken met een paar maanden geleden. Ik heb de moeder en zus (+ aanhang) ontmoet van J. En hij heeft op zijn beurt een paar weken geleden mijn moeder + stiefvader ontmoet. Mijn vader zit nog in de planning ;) De vriend van zijn moeder gaf zo’n lieve opmerking, hij had het tegenover J. over ‘zijn meissie’. Daar smelt mijn hart nou van :-) En mijn moeder zei over J: ‘Hij is eigenlijk de ideale schoonzoon’. Dat zit dus wel goed.

Maand geleden oid, had ik een afspraak met een paar meiden die in hetzelfde schuitje zitten als ik en één van de meiden stelde de volgende vraag: ‘Heb je al minpuntjes ontdekt aan hem?’ Ik: ‘Nee die heb ik nog helemaal niet ontdekt’ Waarop zij, een beetje verontwaardigd zei: ‘Maar je weet toch dat elk mens minpuntjes heeft!!!!’. Ja duh natuurlijk weet ik dat, maar ik heb ze gewoon nog niet ontdekt en weet ook niet of ik ze nog ga ontdekken. Nu ben ik sowieso niet zo moeilijk, maar het is toch ook niet zo dat je minpuntjes MOET/GAAT ontdekken? Ik ben tot de conclusie gekomen dat ze gewoon jaloers is dat het zo goed gaat tussen mij en J. en dat we ook al ver zijn in een paar maanden tijd.

We hebben ook een periode afgesproken om te beginnen met de 1e ronde, erg spannend allemaal en het zorgt/zorgde voor veel extra leuke gedachten in mijn hoofd. De periode zet ik maar niet zo op dit blog neer.

Het gaat allemaal zo snel, dat mijn hoofd overliep met allerlei dingen die ik moet gaan veranderen, moet gaan kopen enz enz. Ik heb dus maar al gekeken of alles wat ik nodig heb qua meubels past in mijn slaapkamer en dat past, mits ik uitga van een 1persoonsbed. Dus dag comfortabele 2 persoonsbed en hallo klein 1 persoonsbedje, maar goed ik weet waar ik het voor doe he! En natuurlijk ga ik dat pas regelen als ik daadwerkelijk zwanger ben.

Er komen dus in ieder geval spannende tijden aan. Niet ongesteld willen worden, teleurstellingen verwerken als dat wel het geval is en natuurlijk ontiegelijk blij zijn als ik wel zwanger ben. Ik denk dat ik dan een heel hoog gat in de lucht ga springen. Wel ben ik van plan, ik herhaal van plan, om het niet meteen aan iedereen te vertellen. Natuurlijk is J. de eerste en daarna mijn 2 allerliefste vriendinnen. Ik denk dat ik mijn ouders er pas van vertel als ik een hartje heb gehoord. En dan pas de rest vd wereld als ik er 12 weken voorbij zijn.

Ik heb heel veel zin in de komende tijd en zal heel erg blij zijn als het oktober is!

Wel of niet PGD, that's the question

In mijn vorige blog zat ik nog lekker te verkondigen dat ik helemaal omgeslagen was en wel voor embryoselectie wilde gaan, maar ondertussen weet ik het gewoon niet meer. 8 mei was het informatieve gesprek voor de PGD.

Heel veel informatie gehad en nu moeten we dus gaan beslissen of we hier wel of niet voor gaan.

Aan de PGD zit eigenlijk maar één voordeel, dat is natuurlijk wel meteen een groot voordeel, namelijk dat het kindje de ziekte NIET heeft. Maar een ander voordeel kan ik gewoon niet bedenken. Hoe goed ik ook nadenk. Ik kan alleen maar nadelen bedenken misschien komt dat, omdat ik diep in mijn hart al weet wat ik wil.

Een paar weken terug had ik een MRI onderzoek, dat betekent eigenlijk dat je een half uur (in dit geval) stil ligt en dus goed kan nadenken. Eerst lekker aan het fantaseren (dat kan ik goed en ik houd er van J ) en toen ging ik nadenken over PGD. Diep in mijn hart zou ik eigenlijk gewoon heel graag volgend jaar (ik weet het niet reëel) al zwanger willen zijn. Volgend jaar op FB en waar dan ook neerzetten dat ik zwanger ben en dat we een kindje krijgen. Dan maar het risico op een kindje met mijn ziekte. Tegelijk voelt dit heel egoïstisch, maar om maar met de woorden van iemand te spreken: ‘Als je een beslissing neemt uit het diepste van je hart is het nooit fout’.

Maar tegelijkertijd stel we gaan wel voor PGD dan heb je de garantie dat je kind de ziekte niet heeft, maar dit geld natuurlijk alleen maar voor NF1. Er is alsnog kans dat je kind elke andere denkbare ziekte heeft. Hetzelfde dus wat ‘gezonde’ mensen hebben.

Ik weet niet zeker wat J. hier allemaal van vindt. Ik heb wel het gevoel dat we beide redelijk op één lijn hierover staan en dat hij dus ook weer meer neigt naar geen PGD. Ik heb hem ook eerlijk verteld dat ik al zo graag volgend jaar zwanger zou willen zijn, omdat de wens zo ontzettend sterk en aanwezig is.

Bij een volgende date, toch maar eens bespreken dat het wel slim is om een datum af te spreken om in ieder geval echt JA tegen elkaar te zeggen (in mijn hoofd hebben we dat al gedaan) maar ook om te beslissen of we wel of niet voor PGD gaan. Anders kan ik er wel over door blijven gaan. En maar wikken en wegen.

Als we er niet voor gaan komen er meteen weer nieuwe vragen naar boven hoor:

* Wel of geen vlokkentest tijdens zwangerschap

* Wanneer beginnen met insemineren

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Vragen blijven er dus altijd wel bestaan.

Over hem en mij en hoe het gaat. Het gaat echt super goed, ik voel me zo op mijn gemak bij hem en heb het gevoel alsof ik hem al jaren ken. Ik voel me geweldig door alles wat er nu gebeurd. Een jaar geleden had ik gehoopt dat ik al zover zou zijn, maar ik geloofde er na een paar niet zulke leuke dates eind vorig jaar niet zoveel meer in. Toch erg fijn dat ik naar de speeddate besloot te gaan, want tot 3 weken ervoor dacht ik erover na om het af te zeggen en dan had ik gewoon deze hele leuke man gemist!

We hebben dezelfde humor/interesses/ideeën/normen/waarden enz. En het is zo fijn om over de toekomst te praten/fantaseren. De klik was er vanaf het allereerste moment en is alleen nog maar verder gegroeid.

We zien wel wat de toekomst brengt!

Betekenissen afkortingen:

PGD: pre-implantie genetische diagnostiek

MRI:

magnetic resonance imaging, beeldvorming met magnetische resonantie.

NF1: Neuro fibromatose type 1

　

　

  

 

 

 

De ware?

Het lijkt erop dat ik die ene leuke homo heb gevonden die helemaal voor mij gaat, ondanks de 2 erfelijke ziektes die ik heb. Ik vind het allemaal nog heel onwerkelijk aanvoelen, maar tegelijkertijd voelt het ook zo ontzettend goed en fijn.
Kort wat over hem. Hij heet J. is 38 jaar en werkt net als ik ook voor de overheid (dat schept een band). Zijn ouders zijn gescheiden (net als mijn ouders).Hij heeft een broer en zus en is al oom van 3 neefjes en 1 nichtje. Hij heeft net als ik een zeer sterke kinderwens en een wat minder aanwezige relatie wens ;). Hij is heel erg leuk en ziet er ook nog eens heel erg leuk uit!

Onze 1e date was al zeer geslaagd, hele dag heel veel gepraat over van alles en nog wat. Natuurlijk ook meteen verteld over mijn ziekte en hij zei: ‘Ik zou je nooit afwijzen om je ziekte’. Iets wat de andere dates nog niet hadden gezegd. Dus dat was voor mij al heel erg positief. Meteen afgesproken voor de 2e date. Ik wist dat hij in de tussentijd nog een date zou hebben met een andere vrouw, die hij ook had ontmoet op de speeddate (maar zij stond op nr. 3 en ik op nr.1). Dus daar werd ik nog onzeker van. Hij vertelde tijdens de 2e date dat hij zich schuldig voelde tegenover mij (lief!), maar gelukkig vond hij mij veel leuker dan haar. (Yes zie je wel ik ben gewoon hartstikke leuk!) We hebben het ook al heel leuk over namen gehad. Dus ik heb hem mijn voornamen verteld die ik al heb bedacht voor een meisje en jongen. Hij heeft aangegeven dat hij graag 2 voornamen zou willen geven, omdat dat een soort van traditie is in zijn familie. Was leuk om over te fantaseren in ieder geval.

Ik zie hem aanstaande zondag weer, dan ga ik naar hem toe (de afgelopen keer was hij bij mij). Zien hoe hij woont en verder beetje winkelen en we zien wel wat de dag ons brengt.
8 mei heb ik een informatief gesprek bij PGD in het UMCG en naast dat A. meegaat, gaat J. ook mee. Hij stelde het voor en ik vind het zelf een goed, positief teken dat hij mee wilt en ook erg fijn.
Een jaar geleden dacht ik nog: ‘Embryoselectie? Nee, dat ga ik niet doen!’, was daar vrij stellig in, maar ondertussen ben ik helemaal omgeslagen naar de andere kant. Ik kan het gewoon niet over mijn hart verkrijgen om het mijn kind (en later als volwassenen) aan te doen dat hij/zij mijn ziekte kan krijgen. Ik heb er dan wel geen last van, maar helaas is dat geen garantie. Het kan namelijk ook wel erg uitpakken en dat vind ik een naar idee. Vooral omdat het echt een bewuste keuze is, vind ik dat ik hier ook bewust over moet nadenken. In ieder geval is het dan ook wel handig als de vader meegaat naar het informatieve gesprek. Wie weet wat er daarna gaat gebeuren!
In de planning is verder nog dat ik zijn familie/vrienden ga ontmoeten en hij mijn familie/vrienden, want het klikt dan wel geweldig tussen ons. De klik met in ieder geval de aanstaande opa’s/oma’s moet natuurlijk ook aanwezig zijn. Al denk ik dat het geen probleem zal zijn. Gewoon een gevoel dat ik heb. De 1e die J. gaat ontmoeten van mijn familie is dus A. Spannend!

Een jaar later...

Het is alweer 1 jaar geleden dat ik het artikel in de Spits zag die ervoor heeft gezorgd dat ik nu ben waar ik ben. Het artikel dat ging over de 1e speeddate van Meer dan Gewenst. Ondertussen ben ik naar de 2e en 3e speeddate geweest, wie had dat ooit gedacht?

Als je iets meer dan 1 jaar ;-) geleden tegen mij had gezegd dat ik nu niet meer zou daten met hetero mannen, dat ik nu daadwerkelijk bezig ben met mijn kinderwens en dat ik zelfs naar een andere stad zou willen verhuizen had ik je voor gek verklaard. Gek toch hoeveel er in 1 jaar tijd kan veranderen.

Mijn leven voelt zo anders aan sinds ik de beslissing heb genomen en ik hoor het ook gewoon om mij heen. Ik ben veranderd, ben rustiger, vrolijker, relaxter geworden. Opmerkingen om mij op de kast te krijgen raken mij niet meer. Oke ik kom nog wel op die kast terecht, maar ik spring er ook eigenlijk meteen weer vanaf. Het doet mij niets meer. Sorry lieve collega's ;-)

In dit jaar heb ik zoveel gedaan! Ik ben naar een wensouderbijeenkomst geweest, ik heb heel veel lieve meiden leren kennen, die allemaal dezelfde wens hebben als ik. Ik ben op de radio geweest, ik heb in het COC magazine van Z. gestaan. Ik heb 2 speeddates en 5 dates gehad met bijna allemaal homo's. Ik heb helaas ook 2 teleurstellingen te verwerken gehad, wat moeilijk is en gewoon kut en ontzettend verdrietig, maar waar ik uiteindelijk ook weer van leer. Zo weet ik nu dat ik toch liever ga voor een single homo dan voor een stel bv!
Het belangrijkste van alles is eigenlijk wel dat ik tot het besef ben gekomen dat ik hele lieve mensen om mij heen heb. Mijn familie ten eerste, daarna mijn 2 allerliefste vriendinnen, maar ook hele lieve collega's en alle andere mensen die ik verder ken(waaronder mijn mede penny meisjes :P ). Ik heb gewoon geen enkele negatieve reacties gehad, iedereen is alleen maar hartstikke blij voor MIJ! Hoe mooi is dat!

Ik hoop dat het  komende jaar mij nog meer gaat brengen. In ieder geval die hele leuke homo die helemaal voor mij gaat, ondanks alles wat ik mankeer (de ziekte van Bechterew en neurofibromatose) en dat we dan samen de 1e stappen kunnen zetten naar een gezamenlijke, gedeelde toekomst. Dat lijkt mij toch het allermooiste. En ik ben reëel hoor en hou ergens ver weg in mijn achterhoofd er rekening mee dat het niet allemaal lukt zoals ik het wil, maar dat is voor nu nog niet aan de orde. Voor nu hou ik hoop. Hoop doet leven zegt men en dat klopt in dit geval helemaal.

Het moment...

Het moment voor mij om het met iedereen te delen die nog niet af wist van mijn stappen om mijn kinderwens uit te laten komen. Ik moet zeggen dat ik dit best wel een eng moment vind, maar bovenal fijn dat als ik dit bespreek op bv t werk ik niet meer hoef te fluisteren, zodat mijn andere collega's vooral niet te weten komen waar ik het over heb, of dat ik op FB het niet alleen heb over het feit dat ik weer naar Amsterdam ga/zenuwachtig ben, maar dat ik erheen ga/zenuwachtig ben omdat ik een date heb met mannen of een speeddate of gewoon een gezellige meeting met te lieve meiden die ik vorig jaar allemaal heb leren kennen of een coachgesprek met een geweldige vrouw die ons hier allemaal zo goed in steunt (Sara Coster).

Ik heb vorig jaar een interview gehad met iemand van het COC Magazine Z., zodat het hier ook allemaal bekend gaat worden, want in Amsterdam lopen de mensen toch wel voor wat betreft deze mogelijkheid. En dat interview staat as we speak bij iedereen die er lid van is op de deurmat is beland en die volgens mij ook online te lezen is. Maar omdat ik daar niet zeker van was heb ik om een digitale versie van het interview gevraagd, zodat ik die kan delen op mijn blog en op mijn FB.

En waar heb ik het over voor de mensen die het nog niet weten? Ik wil een co-ouderschap aangaan met een geweldige homo of een homostel! Meer hierover allemaal te lezen op mijn blog!

En hier is dan de link: Het interview

Hier word ik blij van :)

Van dit mooie compliment!
Mariska, ik heb net vol bewondering je blog door zitten spitten/lezen. Nadat ik nátuurlijk al een paar keer in je topic mee las met de updates was ik toch wel nieuwsgierig naar het ontstaan van deze keuze...
Vind het heel knap hoe je dit verwoord en wat je eraan doet om je wens werkelijkheid te laten worden! Ik hoop voor je dat dit alles je gegund is en je wens uit gaat komen. ik gun het je in ieder geval!
Ik weet hoe het is wanneer je rammelende eierstokken je knettergek maken. Ik kan me niet voorstellen hoe het voor jou moet zijn..... Hopelijk wordt die bosbrand snel gedoofd!

Uit de kast

Ik heb besloten om niet meer geheimzinnig te doen over mijn wensmamma zijn en de manier waarop ik die wil bereiken. Op Facebook deed ik eerder omslachtig en eigenlijk liet ik nooit weten wat ik ging doen. Bv toen ik stikzenuwachtig was voor een date met 2 mannen, toen ik 1 Juni helemaal vol blijheid en enthousiasme van de wensouderbijeenkomst vandaan kwam en afgelopen 8 November toen ik de speeddate had. Ik liet wel steeds weten dat ik naar Amsterdam ging, maar wat ik ging doen dat liet ik in het midden.

Dit ging mij eigenlijk steeds meer en meer tegenstaan, als je met iets bezig bent waarvan je hoopt dat het heel je leven zal gaan veranderen, dan wil je, wat zeg ik moet je het delen, althans ik wel. Het gevoel dat ik in het begin had, is wel iets afgenomen, dus ik wil het niet meer van de daken afschreeuwen (IK WIL EEN HOMO STEL VINDEN OM MAMMA TE WORDEN!!!), maar ik wil het wel gewoon kunnen delen zonder te hoeven denken: Hmm wat zullen 'ze' er wel allemaal niet van denken. Terwijl eigenlijk de enige op Facebook die hier niets vanaf weten, mijn kennissen zijn (waaronder vrienden van vroeger) en een paar collega's.

De laatste tijd komt dit alles steeds meer en meer in de spotlights te staan, ik vind dat een fijne en mooie ontwikkeling. Zo heeft een verslag van de speeddate in het Ad, Het Parool en in de wegener groep bladen gestaan. Morgen staat er als het goed is een artikel in de Trouw over de workshops die ik al vaker heb gevolgd bij Sara Coster en in januari een artikel in het blad van COC Z. met mij in de hoofdrol!! Compleet met foto en een mailadres waarop ik hoop heel veel reacties te ontvangen van allemaal leuke mannen (homo's natuurlijk) uit Z.!

Als het zover is zal ik natuurlijk een link delen hier, maar wie weet deel ik de link ook wel op Facebook, dan kom ik voor mijn gevoel ook echt 'uit de kast'.

De speeddate!

Vorige week vrijdag was het dan éindelijk zover, de speeddate. Ik had te lang niets gedaan met mijn kinderwens en co-ouderschap wens en merkte dat dat niet goed voor mij is. Ermee bezig zijn in je hoofd is toch veel fijner.

Ik had er heel veel zin in, want Sara had immers gezegd dat er ook een stel zou zijn uit Amsterdam die wellicht weer terug wilden gaan naar het oost'n en laat ik daar nou net wonen ;-)
Bij binnenkomst kreeg ik te horen dat ik nummer 33 was, met de letters CB erop. C staat voor Utrecht eo en B voor Amsterdam eo. Ook kon je op een andere sticker je woonplaats opschrijven, dus ik had gekozen voor Zwolle/Amsterdam.

Toen ik de zaal binnenkwam voelde het wat ongemakkelijk, want ik kende helemaal niemand, dus maar een drankje besteld en ergens gaan staan. Ik stond er net 5 minuten toen ik gewoon maar op keek en wie zag ik daar? Één van de mannen met wie ik al een date had gehad en die mij hebben afgewezen vanwege minj ziekte. Dit was iets wat ik echt niet leuk vond, dus ik heb iemand van de organisatie opgezocht en hij zocht Sara voor mij op. Zij begreep het meteen dat ik ze niet wilde spreken dus ze heeft ervoor gezorgd dat dat niet hoefde.

Daarna kwam ik iemand tegen van de fb groep en zij was er met iemand die ik herkende van de wensouderbijeenkomst, het is echt een klein wereldje wat dat betreft. De speeddate begon met een praatje van Sara, ze vertelde wat over hoe de avond zou verlopen. Er zouden 9 rondes zijn, maar het kon ook zomaar zo zijn dat je niet alle 9 rondes een gesprek had, wat ik maar best vond ;). De 1e 2 rondes waren het mannen uit Utrecht, ze spraken me beide niet echt aan, vooral omdat de 2e man in Utrecht wilde blijven wonen en ik ben bereid te verhuizen, maar niet naar Utrecht. Daarna had ik 2 rondes pauze en de volgende man kwam al meer uit de buurt (namelijk de achterhoek), maar ook hiermee geen klik. Vervolgens met een man gesproken die én hetero is en meer een donor rol in gedachten had en toen had ik alweer pauze haha. Nou ja ik vond het niet heel erg hoor, ik hoopte gewoon dat ik eens met Amsterdammers zou praten, maar nee de man in de ronde daarna kwam weer uit Utrecht en hij vroeg alleen maar wat mijn favo series en films waren, niet echt dingen die belangrijk zijn naar mijn mening.

Bij ronde 7 was het eindelijk een stel/of een man uit Amsterdam, blij als ik was ging ik aan het tafeltje zitten, maar de mannen kwamen niet :-( . Ik had dus weer pauze, ik had de hoop eigenlijk al opgegeven dat ik nog een leuk gesprek zou hebben dus toen voor ronde 8 een gesprek had met een stel had ik niet verwacht dat het zo leuk zou zijn. Voor ik het wist waren de 9 minuten om en ging de bel weer. Zij zijn het enige stel geweest met wie ik een mail adres heb uitgewisseld, want de mannen uit de laatste ronde waren weer zo'n tegenvaller. Vreselijk! 

Al met al kan ik zeggen dat het een speeddate met mogelijke pappa's van je kinderen bijna hetzelfde voelt als een speeddate met een mogelijke partner. In het begin voelt het allemaal erg ongemakkelijk, maar tegen het einde gaat het al veel gemakkelijker. Ook nu heb ik er niet veel aan over gehouden, maar toch vond ik het een hele leuke avond, omdat dit zo anders voelt. Hoe mooi is het als iig één iemand door deze avond z'n/haar wens in vervulling ziet gaan. Er is niets mooiers dan dat!

Met de mannen van ronde 8 is het niets geworden, maar ik heb er wel een mooi compliment aan over gehouden, namelijk dat ze een fijn (moeder)gevoel bij mij hadden en die steek ik maar mooi in mijn zak.
En wat betreft de mannen uit Amsterdam die misschien naar het oost'n willen verhuizen die heb ik niet gesproken, maar het is wel een wordt vervolgd!

Helaas toch pech...

Helaas is de angst die ik in één van mijn vorige berichten uitspraak, namelijk:

Maar het meeste bang ben ik dat ze me niet willen omdat ik 2 erfelijke ziektes heb en dat ik nooit een stel zal vinden en dus geen mamma zal worden. Daar ben ik echt het allermeeste bang voor. Ik laat het niet toe, want  dan kan ik net zo goed nu al stoppen met mijn zoektocht.

uitgekomen. De mannen met wie ik op 22 september een date hadden hebben ervan afgezien. Ook al was de date hartstikke gezellig was er volgens mij ook echt een klik, maar ze willen niet verder met mij gaan, omdat ik dus een erfelijke ziekte heb.

Als ze mij hadden afgewezen, omdat ze geen klik voelde was dat ook jammer geweest, maar toch veel minder erg, want hieraan kan ik helemaal NIETS maar dan ook NIETS veranderen. Met geen enkele mogelijkheid kan ik ervoor zorgen dat mijn kind deze ziekte niet krijg, er is nou eenmaal een kans van 50% dat mijn kind deze ziekte krijgt, maar er is ook een kans van 50% dat mijn kind deze ziekte NIET krijgt. Het is hun goed recht hoor om mij af te wijzen hierop, maar toch vind ik het moeilijk.
De 1e gedachte die dan ook meteen door mijn hoofd ging was: Nu word ik nooit mamma, want ik vind nooit een stel/single man die wel een kind met mij wil ondanks mijn erfelijke ziekte. Ik kan die ook heel goed ombuigen naar een reële gedachte, maar toch komt ie zo af en toe naar boven in mijn hoofd en dat deed ie niet voordat ik deze date had.

Maar goed ik ga weer vol goede moed verder. Allereerst op naar een speeddate op 8 november, wie weet wat voor mannen daarbij zitten en anders is het een goede oefening. En wie weet ga ik in de toekomst toch echt verhuizen hiervoor, maar daar heb ik het voorlopig nog niet over, want dat is slechts een hele kleine gedachte in mijn hoofd. Eerst maar eens zien of er mannen in t oost'n zijn die wakker gaan worden! 

De roze golf

Afgelopen vrijdag was het dan éindelijk zover, tijd voor ons interview voor het programma De roze golf  van RTV Oost. Ik had er erg veel zin in en vond het ook erg spannend.
Het was ook erg leuk om E. te ontmoeten, had al een paar keer mail contact met haar gehad, maar zo irl is het toch altijd fijner op de een of andere manier. Samen naar RTV Oost gereden en toen we daaraan kwamen was het dus niet bekend blijkbaar dat wij zouden komen, nou ja we zaten net 5/10 minuten in de lobby/kantine toen Jan Erik op ons af kwam lopen.

Eerst lekker wat gegeten en gepraat over het programma en onze kinderwens (duh) en daarna naar de studio gelopen. Leuk om eens een studio te zien, normaal luister ik natuurlijk alleen maar naar de radio, maar een studio zelf heb ik nog niet eerder van binnen gezien. We gingen zitten, hij startte wat op en toen begon de opname. De opname zelf was fijn, gezellig en het ging allemaal echt hartstikke spontaan. Ik heb gezegd wat ik wel wilde zeggen en niets gezegd over wat de mensen niet aangaat.
Hij zei na afloop dat hij eigenlijk niets hoefde te knippen, omdat het allemaal zo goed en natuurlijk ging. Daarna nog een half uur zitten kletsen in de studio (zonder dat het opgenomen werd) en E. en ik zijn daarna nog even een bakje koffie gaan doen om het nog even door te spreken.

Het was gepland dat de uitzendingen op 13 Oktober was, maar niets gaat zoals je denkt dat het gaat (daar heb ik het nog wel een andere keer over), want vanavond om 19 uur kreeg ik een appje van E. dat het al was uitgezonden. Weer niet waarom, maar Jan Erik moest hiervoor kiezen. Dus ik heb het vanavond al beluisterd. Het gesprek komt op mij over zoals het was en dat is dus een goed teken. E. en ik zijn erg duidelijk geweest wat dat betreft.

Ik hoop dat er iig heel veel homo's hebben geluisterd en denken: Hmm goh die Marieke klonk wel erg leuk, laten we eens op de site van Meer dan gewenst kijken, of laten we RTV Oost mailen.
En anders was dit gewoon een manier om het te vertellen aan de mensen, dat dit ook een manier is.

De uitzending is hier te horen: De roze golf - uitzending

Zenuwen...

Ken je dat, het gevoel van zenuwen als je een leuke afspraak hebt? Ik ken het wel in ieder geval. In de afgelopen 4 jaar dat ik nu weer single ben heb ik heel wat dates gehad en voor al die dates was ik de dag zelf altijd zo zenuwachtig. De ene keer trouwens erger dan de andere keer. Nou nu is het vele malen erger.

Ik heb pas aankomende (of nou ja éindelijk want al behoorlijk lang geleden gepland) zondag een date en ik ben nu al zenuwachtig. Ik voelde het al lichtelijk toen ik afgelopen donderdag niet in slaap kon komen (zie vorig bericht), maar nu is het ook overdag aanwezig. Als ik er aan denk voel ik een soort van paniekerig soort zenuwen naar boven borrelen. Buikpijn heb ik er (nog) niet van, maar het zit eraan te komen.

Ik denk nu al aan:
* wat zal ik aandoen?
* hoe zal ik mijn haar doen?
* hoe zal ik brengen dat ik 2 erfelijke ziektes heb?
* hoe zullen ze zijn in het echt?

Ik vind het ook echt zo ontzettend spannend allemaal, want er hangt zoveel vanaf. Stel, stel (en natuurlijk hoop ik t) dat het onwijs klikt en dat we vaker gaan afspreken en het alleen maar beter en beter wordt en we besluiten voor elkaar te gaan dan zou het zo maar kunnen zijn dat we volgend jaar gaan proberen om zwanger te worden (in mijn ideaalplaatje he). En hoe geweldig, super en alles het ook is ik vind het zo ontzettend spannend en ergens een heel klein beetje eng.
Wat nou als ik mijn baan kwijt raak?
Wat nou als mijn kindje ziek blijkt te zijn?
Wat nou als mijn huis niet snel verkocht raakt?
Wat nou, wat nou, wat nou?

Ik weet dat ik het wil, dat is het allemaal niet waar ik bang voor ben. Ik ben voor zoveel bang, maar hier ben ik niet bang voor.

Maar het meeste bang ben ik dat ze me niet willen omdat ik 2 erfelijke ziektes heb en dat ik nooit een stel zal vinden en dus geen mamma zal worden. Daar ben ik echt het allermeeste bang voor. Ik laat het niet toe, want  dan kan ik net zo goed nu al stoppen met mijn zoektocht.

Dus ik ga van het positieve, want na alle pech in de liefde de afgelopen 4 jaar vind ik dat nu geluk mag hebben, dus PUNT UIT!

Ik wil alvast mijn excuses maken deze week aan mijn vrienden/collega's voor mijn gedrag!

Another update

Week 36 is alweer voorbij en t is ook 10 September geweest. De radio opname is echter nog niet geweest en staat vooralsnog op de planning voor de 26ste. Wat dat betreft dus wordt vervolgd. 

Afgelopen dinsdag het gesprek gehad met de voorzitter van t COC. Dat was echt een heel fijn gesprek, het over van alles en nog wat gehad en de bijeenkomst gaat er zeker van komen, is t niet in november dan is t wel in januari! Ik hoop hem niet nodig te hebben, maar meehelpen lijkt me ook erg leuk!

Ik zou nu eigenlijk moeten slapen, maar ik heb weer eens 'last' van leuke gedachtes die mij wakker houden. En wel de volgende: 

* hoe leuk t wel weer niet was afgelopen zondag, wederom een meeting met de meiden

* een date die er de 22e zit aan te komen, met jawel t stel uit Amersfoort

* hoe blij ik wel niet ben met weer nieuwe fijne reacties op mijn nieuws

* de radio opname

* de bijeenkomst

* heel anders maar wel leuk mijn mams die weer gezellig langskomt

* ook heel anders maar een 'date' met één van mijn allerliefste vriendinnen. 

En last but not least dat ik maandag de laatste pil van deze strip heb genomen (niet specifiek deze strip trouwens). 

De roze golf en t COC

Je kan niet zeggen dat ik rustig afwacht totdat ik een leuk homostel ontmoet. Ik ben nog nooit iemand geweest die bij de pakken neerzit. Ik ben een doorzetter, altijd al geweest en dat is voor nu een goede eigenschap. 

Sara had mij in contact gebracht met E. een vrouw, met hoe kan t ook anders, dezelfde wens als ik mamma worden.

Ondertussen zijn we alweer wat stappen verder wat dat betreft.  In week 36 wordt ons item/interview opgenomen om in De roze  golf van RTV Oost te worden uitgezonden. Erg blij dat het niet live is hahaha. Want als ik zenuwachtig ben kan ik nog wel eens rare dingen zeggen. Kunnen ze die er mooi uitknippen. Anywayz heel veel zin in, wie weet hoeveel leuke mannen daar naar luisteren!

Ook heb ik op 10 September een afspraak met de voorzitter van het COC! De bedoeling hiervan is om de tafel gaan zitten, zodat de wensouderbijeenkomst zoals ie in Amsterdam was ook in Zwolle te laten zijn. We zullen de homo's hier eens wakker schudden!

Het blijft fijn om er zo mee bezig te zijn, vooral omdat de harde, confronterende waarheid blijft aankomen bij mij. Weer 2 meiden die ik ken die zwanger zijn. En ook al gun ik ze t echt heel erg en ben ik ontzettend blij voor ze, t maakt me tegelijkertijd ontzettend verdrietig en het doet pijn. 

(Laive meiden als jullie dit lezen ik meen echt dat ik blij voor jullie ben en ik t jullie gun!)

'Ik wil ook zwanger zijn!' 'Wanneer is het nou mijn tijd' zijn maar een paar gedachten die door mijn hoofd schieten. 

Gelukkig weet ik ze om te buigen door de ontwikkelingen. 'Ik wil ook zwanger zijn' wordt 'Ik word ook zwanger' en 'Wanneer is het nou mijn tijd' wordt 'Over een paar jaar, Marieke' . Ik MOET zo positief blijven denken. 

Oh en last but not least ik heb een beetje contact met een homostel uit Amersfoort, maar daar vertel ik meer over als t echt contact wordt.